tüm sosyomat blogları

insurrectionists: tonki ponki perebroooo

insurrectionists — Fri, 25 Jul 2008 01:40:10 GMT

infiniteface: sınav var

infiniteface — Fri, 25 Jul 2008 01:22:43 GMT

sınav var diye seslendi bir sene sonunda tanıdık gelen bir ses.ben gece yarılarına kadar uykunun ne oldugunu unutarak oturan , nescafeyle yapışık ikiz oldugum günlerden birinde.yapmam gerek diyip sallamadığım durumlarda oldugu gibi bir 10 dk sonra , birazdan başlıyorum derken zamanın en sevdiğim yanı ki geçmesi ,yine bana kazık atıyordu kendi kaleme gol atarken.sınavın ne oldugunu artık biliyorum unutmak ve hatırlamak bu ikisi üstüne kurulu hersey bir sınav ve ben yine bir sigara yakıp ne hatırlamaya çalışıyorum ne de unutmaya...

andykaufman: böreğinin götürdüğü yere git

andykaufman — Fri, 25 Jul 2008 01:08:12 GMT

az önce şeftali suyu içerken düşündüm de, ben şeftaliden nefret ederim. ama suyu bir başka güzel. içtikçe içiyorum, içtikçe işiyorum. hayatta da bunun bazı karşılıkları var. mesela bazı insanları hiç sevmezsin, ama onlar sululuk yapınca gülersin falan. bir de lorenzonun yağı var, orada da annesi lorenzoyu hiç sevmiyor ama yağını seviyor. tabi filmi izleyince siz farketmiyorsunuz bunu, ben filmden sonrasını bildiğimden, o yağı eczacıbaşına kaç paradan okuttuğundan haberim olduğundan dolayı..neyse,

beyazcingene: rüya

beyazcingene — Fri, 25 Jul 2008 01:01:06 GMT

ben neden hiç uyuyamıyorum, ne işim var burada, ne yapıyorum... onca yoldan geçtim, şimdi bir yolun önünde durmuş, oyalanıyor, yolun beni içine çekmesini bekliyorum. yaptığım her dilbilgisi hatasında her yanlış kelimede kızıyorum kendime, bütün bunlar uyuyamamaktan oluyor çünkü, ben niye herkes gibi uyuyamıyorum. son 40 saattir uyumuyordum ki bu gece 1 saat uyuyabildim. bu kadar benim uykularım. delireceğimi söylüyorlar. her halde en son delirecek kişi olduğumu söylüyorum. çok güzel bir rüya gördüm. her uyuyabildiğimde çok güzel bir rüya yaşıyorum ben. rüyamda 3 tane arkadaşımla bir yoldayız. (yüzleri çok net, ama hiçbirini tanımıyorum.) Garip... aslında onlarla yeni tanışıyorum ama bir yandan da hep tanımışım onları, hayatım boyunca. "Aynı kasabanın çocuklarıyız" gibi.. Ama üçünü de çok seviyorum - sevmişim-, çok sevdiğim insanlarla beraber olmanın hep bana yaşattığı sanki herşey gerçeküstüymüş hissi içimde. kolkolayım içlerinden biriyle, hani uzun zamandır görüşmemişlerin, başta biraz kasıldıktan sonra bir alışmaları olur, mesafeler aradan kalkar, birbirinden ayrı geçirilen zaman bir süre sonra kat edilir... (sanki 1 anda yirmi - yirmibeş yıl kat edilmiş.) işte o vuslatı yaşayanların kendini salmış dağınık yürüyüşleriyle ilerliyoruz. bir komiklik dönüyor, herkes birşey söylüyor, gülmeye başlıyoruz. mutluluk sarhoşluğu denilen şey sinirlerin ayarını bozar bazen. gülüyorum, gülüyorum, gülüyoruzz, karnıma ağrılar giriyor, elimle karnımı tutmak zorunda kalıyorum. gülüyorum, gülüyorum.... insan zamanıyla tam 20 dakika kadar 'birşeyinden boşanmışçasına' gülüyoruz... zınk. birden uyanıyorum. saate bakıyorum, ben uyuyalı bir saat geçmiş, geçmemiş. anlamsızca çok enerjiğim. hemen ayağa kalkıyorum.

SiR JaN: AOE

SiR JaN — Fri, 25 Jul 2008 00:43:20 GMT

hocam söyleyecek bi laf yok bu oyun bir tutkudur. bilenler bilir nasıl ki captain tusubasa 2 en sevilen tsu oyunu ise AGE OF EMPİRES 2 + COQUERORS da en baba strateji oyunudur... britons olup ta arena da oynarsak geri kalan ayarlar random olduğu sürece rakip tanımam... yenemezsem yenilmem hocam en azından :) Age Of oyun değil!!! Age Of bir tutkudur...

deepred: med cezir

deepred — Fri, 25 Jul 2008 00:42:31 GMT

12.kattaki odamın penceresinin uçurumundan daha çok bakar oldum kuşbakışı hayata.sade bir avunmaktır aradığım sensiz kaldığım akşamlarda.ama avunmak,çocukluğumdaki gibi yeşil,içinde fıstık tanecikleri olan o güzelim yeşil dondurmalarda bulduğum lezzet kadar kolay ve alımlı değil. artık farklı olmaya başladı gece ve gündüzün iç çekişleri.bir med cezirim artık,fakat bir farkım var.ne zaman gelip,sularımı ne zaman çekeceğim belli değil,o iri taneli,gündüz güneşin ısıttığı,gece ayın parlattığı,ayaklarımdaki pudra şekeri hissiyatına erdiren kumsalından.geldikçe gidesim gelmiyor lakin doğa kanunu ve tanrının buyruğu.gitmek zorundayım.doğal bir afet olmuş med cezirlerim kumsallarını bomboş bırakan ve başka suların dokunuşuna seyirci olarak kalmam...ne acı... her çekildiğimde birkaç taneciğini de olsa benimle birlikte götürmeye çalıştım,sen farkında olmasanda,iri çekirdekli,buğday tenli,yaldızlı hatta geceleri,fakat benden elenmiş kısımlarını biriktirdim sularımın derinliklerinde. gece ağır usul derler ya,hayır! ne ağırlaşıyor şiddetin ne de uslanıyor sensiz kalmışlıktan us pas içinde kalan yerlerim.olabildiğince hız kazanıyor tenine dokundukça,ayak bileklerinin o zarif ruhuna yaklaştıkça ve ruhuna hapsoluşumu sahneledikçe zamanla,vakt-i seherin tükenişi. hala usul usul,ağır ağır,bir yaprağın kaderine boyun eğip düşüşü gibi akıyorsun içime.sen geldikçe gittin benden ama ben geldikçe geri dönemedim en mahrem yerlerinden.bana ait oldu her dem,o güzelim,tende ruhun ürperişini betimleyen ellerin,peki ya şimdi?şimdi nedir üzerimde sen olmadığın halde yanında kalma isteği? bir med cezirin gelişiyim sadece şimdi,ama gidemiyorum sana vurdukça hayallerim,ne geriye ne de senden öncesine...

Bestloser: Klozet

Bestloser — Fri, 25 Jul 2008 00:15:33 GMT

Her şeyden midem bulanıyor, bu yazıdan bile… Ağzım dolu bakınıyorum sağa sola ama kusacak yer yok burada. Tertemiz her yer açamıyorum ağzımı. Çoktan gelip temizlemişler ve kusmuklu hiçbir halı yok görünürde. Parlatılmış cilalanmış parkeler var altlarında solucan ve kurtçukların gizlendiği. Sülükler, asalaklar ve boz rengi kurtçuklar, sessizce bekliyorlar gece yarılarına kadar… Gece olup herkesin uyuduğu saatlerde içten içe kemiriyorlar bütün zemini. Biliyorum ama kusamıyorum yine de. Annem küçükken öyle şeyler öğretmişti. Topluluk içinde kusamıyorum ve işeyemiyorum da çoğunuz gibi. Sokakta yürürken insanların arasından genç ve körpe bir kızı tutup soyup sevişemiyorum. İçimden de gelmiyor zaten. Babalarımız öyle şeyler öğretti ki; Daha çok işemeye yarayan organımızla kendimizi ispatlamaya kalktık. Erkek veya kadın olmak uğruna insan olmayı unuttuk. Spermlerimizin kokusunun anlattığına inandık en çok bizi. Oysa spermlerimiz organik olarak başka birilerinin olma ihtimaliydi sadece. Yüzü belki bize benzeyecek olan bir yabancının oluşma ihtimalini kabul ettik hayatın amacı olarak… Biz, biz olamadıktan sonra başka birinin huyu bize nasıl benzerdi? Her şeyden midem bulanıyor, kendimden bile… Ağzım dolu kusmukla yanaklarım şişmiş, damlatmama bile izin vermiyor evin sahibi. Yutmalı ve daha çok bulandırmalıyım midemi. Parkeler kirlenirmiş, her gün ucuz ve uyduruk cilalarla parlatılan parkeler… Oysa ben çok para verdiğim halıfleksimin üstünde kedim doğum yaparken temizliği hiç düşünmedim. Her yer kan oldu. Bir arkadaşım vardı sağ olsun o temizledi. Dört yavru doğru kedimden ve ilk doğan beyaz tüylü kedi (kafasında siyah bir leke vardı) öldü… Annesi onu birkaç dakikalığına ihmal etmişti. Acaba anne kedi bunu bilerek mi yapmıştı? Her şeyden midem bulanıyor şimdi kedi yavrularından bile… O küçücük patileri ne kadar şirin gözükürse gözüksün ve memeyi emmek için giriştiği kavgalar ne kadar komik olursa olsun. Onlar et parçaları ve içlerinde büyülü bir sıcaklık var. Onlar mide bulandırıcı yaşam savaşı canlıları, biz de öyle... Onlar sevimlilik kavramı yüklenmek üzere bekleyen hayvancağızlar. Onlar dudaklarımın yanında ekşi tadının hissettiğim bu iğrenç kusmuğu afiyetle yiyebilecek olanlar. Benim midem bundan bulanıyor… Her acıma duygusu biraz daha midemi bulandırıyor. Kusmak istiyorum ama ortalık çok temiz. Midemizin bir şeye bulanması ne kadar mide bulandırıcı… Ne kadar iğrenç… Banyoya gidiyorum.

nadainnada: speculum

nadainnada — Thu, 24 Jul 2008 23:59:33 GMT

an itibariyle kendime dönüyorum. yetesiye yazmak arzusunu bastıramadım bir türlü... lostmentality'nin hesabını- umarım kısa bir süreliğine- kapatmış olması işin bahanesi oldu. bir an kendimi gerçek olmayan bu gerçeklik içinde yalnız hissettim. bu beni anlayanların artık burada olmadığı anlamına gelmiyor elbette.anlaşılmadığımı bir an bile hissetsem, burada olmazdım. galiba. insan tekinsiz bir varlıktır. ama kadınsı bir duyarlılık yaratıyorum içimde sanırım. yine de gözönünde olması ve yaşıyor olduğundan haberdar olma şansım vardı. artık yok. bu arada durmadan yazmama sebebiyet veren durumlardan henüz çıkamadım. kendimi hala buraya bağımlı hissetmemin bir sebebi de bu olmalı. yoksa yaklaşık bir buçuk senedir varolan hesabımın son iki hafta içerisinde hiç olmadığı kadar hızlı bir aktifleşme sürecine girmesinin verimlilikle alakası yok. anlatı yapısını reddetmek üzerine hayaller kuruyorum aklımı hasta bezleri, bulaşıklar, günlükler meşgul etmediği sürece. umarım yakın zamanda ortaya çıkar bir şeyler. son bir paragraf daha yapayım: doğum öncesi bir hal alıyorum geceleri yatağımda, bunu görenler bilir desem de hiç ses vermeyeceklerini de tahmin etmiyor değilim. o uzun süren uyku halinde ben bir yerlere gidiyorum. bu genellikle bir mağara oluyor ve tırmandıkça uzayan bir karanlığa gömülüyorum. sonra belki aniden, belki de içimden yavaş yavaş az sonra yine o pencere kıyısında olacaksın dediğimde aklıma tezer özlü geliyor. ve boşluğa uzanan bir pencerenin kıyısında duruyor oluyorum. hiç boşluk gördün mü demeyin, evet gördüm. bu pencere bir apartman, bir gökdelen penceresi de değil, yukarı doğru açılan kepenkleri oluyor ve ben uzanıp o kepenkleri kapatmaya çalışıyorum. sonuç başarısız oluyor tabii, rüyalar insan yaşamını zorlaştırmak içindir. yüzleşmek istemediğiniz şeylerle ne yapın edin yüzleşin diyedir. sonra yine aniden beliren ama ben doğum öncesi bir hal aldığımdan emin olduğum için hiç şaşırtmayan bir biçimde yukarı doğru uçan annemi görüyorum. benim yerime onun boşluğa uzanmasından mutluluk duyuyor gibi olsam da onu kıskanıyorum. tam o anda aklıma anne katilleri, baba sevicileri geliyor ve superegom rüyama ket vuruyor. sonra bir titreme halinde kendime geliyorum ve psikanaliz yapıyorum rüyalarıma. oysa birkaç saat önce bana psikanaliz yapmayan, sadece anlayan, olmasa da kınamamak için anormal bir çaba sarfeden birisi vardı. şimdi yok... belki sadece bu geçişgen yerde yoktur. ama içimde bir yarık oldu gibi. pek emin değilim.

angellife: ya saat kaç yaa!!!

angellife — Thu, 24 Jul 2008 23:59:17 GMT

yaa saat kaçya ben nerdeim hangi zamandayım yaa.orası neresi burası neresi noluo yaa devrelerim karıştıı karman çorman oldumm rüyamı ki bu herşey rüyamıı kalkmam lazım uyanmak istiorum ama olmuuoo neden oılmuyoo sesimde çıkmıooo bu bi rüya biliom ama ama saat kaçç yoksa geçmi kaldım sınaava yaa saat 9 bucuk olmuş geç kaldım sınavaa=) yaa hadi sınav zamanı böle rüyalar görülürde ee şimdi tatildeiz ben hangi sınava geç kalıcamki yaff alla alla...

ZyN: ..

ZyN — Thu, 24 Jul 2008 23:55:16 GMT

Müzeyyen senar mı, rakı mı; sıcak mı, sahipsiz yalnızlık mı.. 05:06 oldu, kıpırdayamadık.. Bir perde aralığı aydınlık kaldık.. Becermeliydik yine kendimizi..Çokca sarhoşken güneş içeri sızarken..Eskiden oldugu gibi..İhtiyaç duymadan kimseye..Kendi kendimize..Erken boşalmadan.. Tadını çıkara çıkara.. sen gibi.. yada benden öte..

undisclosed88: jpeg

undisclosed88 — Thu, 24 Jul 2008 23:42:25 GMT

gözümün önünde uçak kazası oldu

misgibinick: naber lan kunek?

misgibinick — Thu, 24 Jul 2008 23:37:39 GMT

bu sayfada adete fırtınalar estirmek istiyorum!

andykaufman: retinanın elinde makası.

andykaufman — Thu, 24 Jul 2008 23:33:56 GMT

göz var nizam var da intizam neden yok? muntazam neden yok? pronto ahşap temizleyicisi neden var? anın itibârıyla bunlar kurcaladı kafamı, boşver dedim kendi kendime. üşenmeye değmez. micheal jackson henüz siyah iken, thriller albümünü almış getirmiş babam eve. siyah dediysem, hafiften griye kaçar bir hal almış, koyu esmer denilebilirdi evet. aslında ilk hakan peker in hey corç versene borç adlı güzide eserinin olduğu albümü almıştı. sonra ben dinledikçe , kendi kendime nakaratı sabah akşam söyleyince gitmiş kasetçiye, demiş 'yahu adnan, bizim çocuk olmaz maykıl bende de yok deyip duruyor, şuna çorçlu maykıllı bi adamın kasetini alayımda belki yabancı dili gelişir bu yaşta'. oha baba, ileri görüşlülüğüne hayran olduğum ender zaman hikayesindeyim şu an. kasetçi adnan da çorç maykıl var onu vereyim dememiş allahtan, yoksa feng shui falan yapardım sabah akşam. ama lise dönemi, esmerim diye biraz kendimden utanıyordum, sonra bir hatun kişi sen esmer değilsin lan deyince, rengim açıldı. rahatladım.

jjokerr: kvadankpakal/a özeL..

jjokerr — Thu, 24 Jul 2008 23:33:37 GMT

Dönüp dolaşıp vardığım yerde / senden / bir senden /uzak düştüm / ayrı düştüm / belki de ilk kez /o zaman bölündüm...

UnTiTLe D: Rougeâtre

UnTiTLe D — Thu, 24 Jul 2008 23:16:07 GMT

Objektif bakışlarla perspektif portrelerini çizdim senin Tek renk kullandım kırmızı.. Şarabın kırmızısını, kanın kırmızısını,aşkın kırmızısını.. Tuallere sığdırmaya çalıştım o naif kırılgan, asosyal benliğini.. .. Gölgelenmiş göz çukurlarını okşadım fırçamla.. Dudaklarını öpercesine boyadım.. Ve saçlarında kaybolurum belki kim bilir.. .. En zorlandığım yeri işte bu benliğinin.. Saçlarına dünyaları sığdırabilirim tuallerde.. Sevgiyi saklayabilirim içine, umutsuzluğu saklayabilirim.. .. Ama gözyaşlarının ıslaklığı akar boylu boyunca.. Saçının yüreğime değdiği yerde..Kan ağlatır.. Kırmızı tonlarında.. .. Boynundu birde en zorlandığım yerin.. İnci gerdanına yakutlar asmak isterdim hep..Yakutun bir değeri yok sadece kırmızı diye.. .. Öyle ya olamazdı hiç bir kusurlu oluşumun yanında kusursuzluğunun değeri.. Senin tenindi bulunmaz yumuşaklığı tattığım.. Ve bir o kadarda tat veren acı , teninin dokunduğu yerdeydi.. ""Kızıl bir yalnızlık"" gibiydi.. Kanayan gözlerimden.. Gözlerimi açınca göremediğim.. Kulaklarımı sağır eden.. ""Siyah bir senfoni"" gibi.. .. Şişelerce aşk içtim kırık kadehlere doldurup.. Kanayan benliğime bastım o sarhoş edici kırmızılığını.. Kanıma kattım seni.. Yaramdan içeri girip kalbime ulaştın teatral bir mikrop gibi.. .. Ruhuma pompaladı seni kalbim.. İçime işledin sen.. kırmızı gördüm herşeyi, herkesi.. Kırmızı çizdim resmini.. Kırmızı öptüm dudaklarını.. kırmızı dokundum ellerine.. Mütemadiyen kırmızı sevdim seni.. .. Ve şimdi damarlarımda çağlayansın.. En keskin tonunda kırmızının.. DİP NOT:Bir NorwegianForestCat-UnTiTLe D çalışmasıdır..

andykaufman: tespit çekmek sünnettir.

andykaufman — Thu, 24 Jul 2008 23:09:31 GMT

uzaklara gitmeyi istemenin akıl kârı bir yanı yok. arkasından koşup da yakalayabileceğin bir şey değil ki bu. en uzak dediğin yere gitsen, sana en yakın yer orası olacak. aptal mısın evladım, otur oturduğun yerde. israfilin ismi israftan geliyor ona kanaat getirdim şimdi. elinde bir müzik aleti, işaret gelecekte o çalacak. yer yüzünün en az eser veren sanatçısı, tek performanslık hayat onunkisi. gerçi her halükarda başyapıt çıkacak, spontane dalacak üfürüğe. tükmük mü dayanır azizim dedim, sayfayı çevirdim. gol atan kaleye oyunu nasıl bir çelişkidir. her oynayan çocuk gol atmak ister, hiçbiri kaleye geçmek istemez. çocukluğumuzu yedi bu paradokslar, ali kırca nın haberi yok. pornocu ipne

olumuolmedenanlama: Solmuş Siyah

olumuolmedenanlama — Thu, 24 Jul 2008 23:09:08 GMT

gecenin bir yarısında bıraktığın sıcak yatağının yanındaki duvarda belirmişti kurduğun hayal. duvarın boyasındaki pötürlüklerde saklamıştın yıllarca ve birden duvarın yalnızlığını üzerine kustuğu bir akşam artık ertelediğin ancak hiç kaybetmediğin hayalin peşinden koşmaya karar verdin. biliyordun bu anın geleceğini yatağından çıkmadan önce tanrıya şükrettin bu an gelmeden canını almadığı için. odandaki masanın başına geçip bir kağıda alelacele birşeyler karaladın.hızla üzerine en sevdiğin kot pantolonun ile yıllarca vazgeçmediğin tişörtünü giydin sanki onları bugün için saklıyordun sanki bu anı planlamış gibiydin biliyordun bunların olacağını ama asla planlı değildi bu yaptıkların . evden çıkarken arkana bile dönüp bakmadın olacakları biliyordun. yaklaşık olarak aynı günlerde başka bir şehirde bir başka insan dünden hazırladığı çantasını sırtına atıp sabahın ilk ışıkları ile koyulmuştu yola elinde bir adres kağıdı vardı yolu uzaktı.kağıdın üzerindeki adresi bulabilmek için yıllarını harcamıştı oysaki sen onun bulmak için yıllarını verdiği adresi on saniyede ona verebilirdin. evden çıktığın yaklaşık iki saat olmuştu artık otobüs camından yansıyan aksınla beraber dalmıştın düşüncelerine.yarın için plan yapmaya çalışıyordun ama nafile hayat boyu plan yapabilme yeteneği uzak kalmıştı senden ve yine olmuyordu.çelişen düşüncelerde mahkum kaldın.sabahın ilk ışıkları uykusuz gözlerini yormaya başlamıştı.yine de vazgeçmiyordun ışığın tabiat üzerindeki heyecan verici oyununu izlemekten... otobüs bambaşka şehirlerden geçip , hayallerinin yaşadığı şehrin il sınırlarını belirten tabelanın yanından geçeli on dakika kadar olmuş sen ise farkedememiştin bunu.muavinin seslenmesi ile anladın gelmek istediğin yere geldiğini. otobüsten inip o eski bildik sokaklardan geçip çocukluğunun eski oyunlarını düşündün.herşey o kadar değişmesine rağmen ne kadarda tanıdık geliyordu sana.bahçesinden geçip kapısına yaklaştığın o eski evin önünde durduğunda sebebi hüzün mü sevinç mi bilinmeyen bir damla gözyaşı yüzündeki tuzlu terinle buluştu. bu evde hiç bir gece konaklamadığın halde kapının nasıl açılacağını çok iyi biliyordun .kapıyı çalmaya bile gerek duymadın.hızlı adımlarla merdivenden çıkıp onun oda kapısının önüne geldin heyecanlıydın yıllarca neler yaptığını takip etmiş ancak asla seni bulmasına izin vermemiştin oysa şimdi yılların tersine sen onun kapısının önündeydin.kapıyı açtın koca bir sessizlik sardı sanki hava artık sesi iletmiyordu. oda boştu nasılda emindin oysa ki orada olacağından sabahın bu vaktinde nereye gitmiş olabilirdi ki.düşündün bulamadın ta ki yatağın köşesine bırakılmış notu görene dek. notun üzerinde "aradığımı buldum senin yanına geliyorum" yazıyordu. az önceki sessizliğin daha çoğu bozmuştu yaşlı odanın gürültüsünü ufak bir sesin sessizliği bozmasından binlerce kez etkili şekilde. hemen dönmeliydin arkana bakmadan çıktığın evine.öyle de yaptın bu sefer olacakları tahmin bile edemiyordun. ertesi gün güneş ışımadan vardın evine sokaktayken görmüştün yatak odanın , yalnızlığından yatalak odanın ışığı yanıyordu. bir solukta çıkıverdin evine giriverdin odana yatağın üzerinde oturmuş seni bekliyordu. birbirinize bakakaldınız ikiniz de ilk gözyaşının hanginizin gözünden hayat bulacağını bekler gibiydiniz ilk gözyaşını o feda etti senin için (tanrının şaşırdığı feda) peşinden sen. ılık yağmurlar altında sarılıp öpüştünüz.nerdeyse hiç konuşmadınız sarılıp uyumakdan başka hiç birşey alamazdı yılların acısını , nedenini unuttuğunuz acısını. güneş ışığı bu sefer odana vurdu sanki sen nereye gitsen o seni uyandırmak için peşindeydi.oysa ki sen yıllar var ki geceyi seviyordun.siyahı seviyordun. tanrının senin siyahını soldurduğu gibi solduruyordu gecenin siyahını güneş. kalktın üzerini giyindin ve dünden hazırladığın çantan , elindeki otobüs biletin ve mezar taşına bırakılılacak bir demet karanfil ile odandan çıktın o sokaklarını ve acılarını hissettiğin şehre doğru...

IdeasConquered: Yalnızlığa Serenat

IdeasConquered — Thu, 24 Jul 2008 23:07:49 GMT

Sensiz, kimsesiz bir yalnızlıktayım. içinde yaşadığım bu boyut başka dünyanın varlığından söz eden insanlarla dolu. orada konuşup herşeyimi paylaşabileceğim insanlardan söz ettiler. sevebileceklerini, seveceğimi söylediler. çektim gittim. beni bana bırakın. burası benim bölgem. sizde, sensizde ben herşeyim. varlığınızdan söz ettiğinizde yok olduğunuzu kanıtlamak için yalnız olmayı seçiyorum. sadece yalnızken huzurum içimde yaşarım, yazarım. kimsenin bilmesini sağlayacak bir durum söz konusu değil. alırım kendimi geçer giderim düz, taşlı yollardan kime ne! siz hiç bir şeyi bilmeyeceksiniz tuhaf diyeceksiniz, anlamıyacaksınız, güleceksiniz. benim dünyam diyeceğim bizim dünyamız değil. karanlık sokaklardan geçeceğim yalnız ve güçlü. korkmayacağım durumumdan kendi içimde yaşayacağım. biz olmayacağız ben olacağım. kimliksiz dolaşacağım insanların gözlerinden geçerken ve adımı kimse bilmeyecek, söylemiyeceğim. beni anlayamıyacaksınız. hallerim ve tavırlarımdan tahmin yürüteceksiniz, gülüceksiniz. umrumda olmıyacaksınız, görmiyeceğim sizleri kendi içimde yaşayacağım.. yağmur yağacak... siz kaçarken ben yalnız gezip ıslanacağım. bunu yaptım yapacağım. Aç kalacağım, doyacağım. ben yalnızım böyle kalacağım.

dans pisti: dip sesim

dans pisti — Thu, 24 Jul 2008 23:04:09 GMT

Biliyormusun Nereden Geliyorum Oradan: senin gidecegin yerden- en dibinden acilarin en içinden sevinçlerin: ikimizin gidecegi yerden. Oradan: ikimizin oldugu yerden- çevremizden gelen etkilerden siyrilip, kendiligimizden olustugumuz yerden. Oradan: bizim yerimizden- ikimizin de geldigi yerden: yenilgiden üzüntüden yesillikten mavilikten. Biliyor musun nereden? Yasamin en dibinden. Içtenligin en içinden. Sen ve ben neden gelmissek ve gideceksek o yere, o yerden kendiligimizden, gidecegiz ve gelecegiz o yere yeniden- Sen ve ben yeniden ve yeniden. senin elin serin elin benim elim derin elim senin elin benim elim benim elim senin elin senin elim benim elin dingin elin suskun elim Gidiyorsun: Bütün isiklarimi göndersem seninle aydinlanir misin? Gidiyorsun: Bütün sevinçlerimi göndersem seninle mutlanir misin? Gidiyorsun: Bütün hüzünlerimi göndersem seninle üzülür müsün? Gidiyorsun: Bütün acilarimi göndersem seninle yikilir misin? Ben üzüntülü ve yikik kalirken sen aydinlik ve mutlu git isiklarimla ve sevinçlerimle: üzülme yikilma aydinlan mutlu ol. isik ol aydinlik ol sevinç ol mutluluk ol. Birak bana hüzünleri, üzüntüleri acilari, yikimi- al götür isiklari, aydinligi sevinçleri, mutlulugu. Gidiyorsun: Bütün kendimi göndersem seninle götürür müsün? Bak, denizdeyim diyecektim: bir serin ürperti yaladi geçti dalgalari- diyemedim. Zaten yoktun ki. Kim bilir nasil kuru, nasil tozlu nasil gürültülü- ama, belki nasil da renkli, nasil canli nasil dingin bir yerdeydin günboyu. Simdi son piriltilar çekilirken sularin üstünden sen, belki nasil kuru, nasil cansiz nasil bogucu bir yerdesin- ama, belki de nasilsa renkli, canli, dingin- yerliyerindesin. Ama yoksun ki. Bak, denizdeyim diyeektim- diyemedim. Oraya senin oldugun yere baktim. Bir serin ürperti gibi yaladi geçti dalgalari o eski deyis: How do I love thee? Let me count the ways- Gördüm seni. Geldin gözümün önüne: nasil da duru, nasil ari nasil canli- kuru, cansiz, bogucu yerinde, bütün bezginliginin içinde denizde gibiydin. Ama yoktun ki. Bak, denizdeyim diyecektim: bir islak esinti düstü dalgalarin üstüne- diyemedim. Zaten yoktun ki. Yokum ben sensiz yoksun sen bensiz benimle sen seninle ben Var misin? Yok musun? Yok musun? Var miyim? Orada beni düsünüyorsun Hissettim bunu: Bir siddetli rüzgar gibi asarak tepeleri geçerek bogazlari ulasti buraya geldi dokundu bana düsünmen beni. Orada beni düsünüyorsan hissetmelisin bunu: Bir rengarenk isin gibi asarak tepeleri geçerek bogazlari ulasmak oraya gelip dokunmak istiyor sana düsünmem seni. Oruç Aruoba

dark angel: Gidiyorum...

dark angel — Thu, 24 Jul 2008 23:02:51 GMT

Herşeyden vazgeçtim ben Bavulum hazır Yarın giderim bu şehirden Yolum açık bıktım sürünmekten Vazgeçtim ben artık gidiyorum Henüz gün doğmadan gidiyorum Arkama bakmadan gidiyorum Yine o sabahlardan Henüz gün doğmadan Alır başımı giderim ben buralardan Vazgeçtim ben herşeyden Ne bekler beni bilmem Kendime söz verdim ben Geriye dönemem Hep zaman tanıdım bu şehre Sabrettim Hep ben ağladım Bir kişi eksik ne farkeder Gidiyorum o zaman Döner miyim bir daha bilmem... Çok yaLnızım Sewdiğim herkesten uzağım Çok yaLnızım Yaptığın 1 hataım Bak,sawa$tım,yara aLdım Hiç kaçmadım.. Çok yoruLdum Sonunda anLadım ki unutuLmu$um..! KaranLıkta yürüyen 1 göLgeim asLında İnsanLar geçer yanımdan ama hatırLamazLar adımı 1 daha KaranLıkta ağLayan 1 göLgeim asLında Geçersin yanımdan ama hatırLamazsın adımı 1 daha. 1 hikaye,tanıdık diLimin ucunda HatırLamaya çaLı$tıkça Acı wermi$ daha fazLa Geçmi$in hiç1 önemi yok GeLecekse ucu karanLık 1 yoL Ardımda bıraktım her$eyimi Wazgeçmekse öLmekten daha zor YaLnız 1 ew gibi satıLdım durdum Korkmadım hiç sewiLip çaLınmaktan GözLerimde hep o tuhaf anı KaLbimdeyse yaraLardan 1 sargı Bugün son Yarın yok ÖLümden kaçı$ yok.. Her şey güzel olsa da Her zaman bir terslik var Kaçmalıyım buralardan ardıma bakmadan Bundan sonra anladım ki Hayat rahat vermez Bende karar verdim bugün her şey boş...

soundcrack: Doğaç notlar-45

soundcrack — Thu, 24 Jul 2008 22:54:38 GMT

bırakın ne düsünüyolarsa düsünsünler. evdeki mutluluk sokaktaki karmaşaya uyum sağlayamayabilir, sevgiliniz sizi derpesyonda oldugunuz konusunda ikna etmeye calısabilir, arkadaşınız sizi (frenle takoz arası) durdurmaya calısabilir.. lakin (siz dısında) kim size siz oldgunuz gercegini hatırlatır ki?

roland3tr: Tek

roland3tr — Thu, 24 Jul 2008 22:53:07 GMT

Kızın gözleri cam gibiydi, fakat bir o kadar da duyguluydular Oğlan ise titriyordu, fakat bir o kadarda sakin, Birbirlerinden habersiz. Yalnızlık değildi hiç istedikleri, Şimdi hem yalnız hep birlikteydiler. Bu bir paradokslar ilişkisi, Ama onlar bunu hiç bilemediler, En doğal şekilde birlikte olup gittiler.

mutfakordegi: ofpffffffff

mutfakordegi — Thu, 24 Jul 2008 22:52:01 GMT

dilime dolanan şarkıyı sölemekteyim hala yokum yoksun yoklar .....nerdeydi nerdeydim nerelerdedir...böyle bir şarkı yok aslında benim söylediğim bişi melodi bulmak gerek şimdi buna ama olmazki yapamam bişiler gerekli pencereden bakmam süzülmem gerekli o sevmediğim kalabalığa...kalabalık üstünde kabaca yürümeliyim yine ...

die alive: нαzℓαя νє ∂υуgυѕυz ѕєνιşмєℓєя

die alive — Thu, 24 Jul 2008 22:48:55 GMT

Seni böyle hoyrat,seni böle maskeli görmeye dayanamıyorum .Ruhumdan o kadar uzaktasın ki...Ben senin kayboluşunu kanıksadım bi kere...Seni şuan hiç sewişmeden,gerçek sen olarak görmek için yüzlerce yıl yaşlanmak ve nasıl oluyorsa öle çirkinleşmek isterdim!Ama masken düştü şimdi yolunu tamamen kaybettin..Kendinlesin şimdi sadece kendinle..Benimse senin için ruhum ve bedenim bitti...sEn, sana verilmesini çok istediğin aşkla karşılaşmaktan korktun bense seni yitirmemek ve herşeyi bu uğurda görmezlikten geldiğim için hep oynadık bu oyunu !Ben senin o kadar fazla yüzlerini ezberledim ki bu anlatılmaz bişi olsa gerek...<

engelskirchen: Karıncayiyen

engelskirchen — Thu, 24 Jul 2008 22:45:37 GMT

Sanki yazacak bir şeyim ya da bir meselem varmış hissi ile geçtim ya da daha açık bir deyiş ile beş dakika önce durup dururken yazmalıyım geçti içimden ama şimdi sayfayı açtım ve neden yazmam gerektiğini anlayamadım. Neyse, başladık bir defa, gerisi de gelecek. Bir erkek kullanıcı olarak yüzüncü tutanımın eşiğinde dikilmiş, kendisini bekliyorum heyecanla. Cemaat ilişkilerinden uzak, fazlasıyla pasif bir üyelik sonucunda, salt yazı ile bu noktaya gelmiş olan kendimi tebrik ediyor, yüzüncü tutanıma hiçbir şey vaat edemiyorum. An itibarı ile sarhoş Dee ile msn’de laflıyorum. Sarhoş olması güzel. Allahtan kamera bağlantımız yok, çok daha güzel olabilirdi. Gönderdiği fotoğraf ise kimi hususlardaki şüphelerimi tamamıyla giderdi. Kendisine buradan teşekkürü bir borç bilirim. Bunların dışında hayat ve telaşesi şürekâsını da almış eşlik etmekte, ruhum kadar boş evceğizimde. Lamı cimi yok diyip duruyor olup bitenler ve kendisine bir perde çekenler ama işte, bu her lafa düşen görüntünün kendisi, arkasından bir anlamı da sürüklemediğinden, en bayağısından bir kabile haletiruhiyesini sergileyip zaten içi boş olanın içini daha da boşaltmakta. Lakin hayat dediğimiz, insan dediğimiz, arada kendimize dönüp şu kırık saz parçası ve ben diye efkârlandığımız eşyanın tabiatına çok da ters bir görüntüyü sergilemediğinden, hayat tarafından terbiye edilmişliğimiz normalleştirip öldürmekte, ben, hadi sizi de severim, biz denileni. Verimsiz bir saat an itibarı ile ve belli bir ilgi endişesiyle görünür olmaya çalışırken, zamanlama da böylesi bir özensizliği sergilemem züppelik sanatında henüz yeterli profesyonelliğe ulaşamamış olmamdan kaynaklansa gerek ama büyütülecek bir hadise değil ve kimileyin bir durumun gerçekleştirilmesi gereken bir şekilde gerçekleştirilmemesi de aslında arzulanana daha elverişli bir yol olabilir. Keza hayatın belli bir formülü ve şeylere dair basit ezberi her daim geçerli olsa idi, ben diye kendime sunup yaşatmak istediğimin çoktan kepenkleri kapatması gerekirdi. Bu yüzden sağı solu belli olmayan bir katılığın içersinde nefes aldığımızı unutmayıp kendisinin keyfiyetine de güvenmek lazım; bir güveni hiç imlemediği için.

djfoorevr: miş le muşla olmaz

djfoorevr — Thu, 24 Jul 2008 22:11:56 GMT

gagu: gagu hep gagu

gagu — Thu, 24 Jul 2008 22:10:09 GMT

REBECAA: Ne kadar şanssızım!'

REBECAA — Thu, 24 Jul 2008 22:06:01 GMT

Üzgün ve pısırık görünüşlü bir Adam barda tünemiş oturuyormuş. Önünde Bir türlü içemediği bir içki bardağı, suratı asık.. O sırada barın kapısı açılmış. İri yarı, külhanbeyi tavırlı bir Adam, sert adımlarla barın tezgahına doğru yürümüş ve pısırık adamı iteleyerek tabureye oturmuş. Hiç soru sormadan adamın önündeki içki kadehini alıp başına dikmiş. Elinin tersiyle ağzını kuruladıktan sonra, 'Ne o, neden böyle Surat asıyorsun, gemilerin mi battı?' diye sormuş. 'Sorma, ben çok Talihsiz bir adamım' demiş pısırık. 'Neden?' diye sormuş Adam tekrar. Şöyle cevaplamış pısırık, 'Bu sabah karımla kavga ettik, beni evden Kovdu. O sinirle işe geç kaldım. Patronum zaten bahane arayıp Duruyordu, beni işten attı. İşten çıktım, yolda yürürken araba çarptı. Eve gideyim, belki karımla barışırız dedim, eve gittim ve karımı başka Bir erkekle yatakta yakaladım. Bu kadarı da fazla artık dedim, kendimi öldürmeye karar verdim. Tabancayla vuracaktım, silah tutukluk yaptı. İple asmaya kalktım, ip koptu. Doğalgazla öleyim dedim, faturayı ödemediğim için gaz kesikti. Eczaneden fare zehiri aldım, buraya Geldim, içki bardağıma koydum. Onu da geldin sen içtin. Off.. Offfff...

die alive: ƒαякıη∂αѕıη!

die alive — Thu, 24 Jul 2008 22:04:44 GMT

Farkındasın öyle değil mi?Her şey çok iyiyken,iyimiş gibi yaparken we tam wedalaşırken,insanlar insanları arabalarına uğurlarlarken, artık herkes birbirine karşı depresyondan kurtulmayı sağlayan ilaçlar öneriyor."Bak,bu bana iyi geldi. artık sabahları o cinnet hissine,nasıl desem,sabahları ansızın gelen o ölme isteğine bu ilaç iyi geldi!"diyorlar..Her şey iyi gibiyken,aslında ortada hiçbir şey yok gibi görünürken ,ansızın gelen o cinnet hissinin, o ölme isteğinin ne olduğunu en çok sen we ben bilioruz aksini söleyleme bana!

ShataniC: Sen Yalan Söyledin Anne..

ShataniC — Thu, 24 Jul 2008 21:53:56 GMT

Sen yalan söyledin anne.. Yazdığım bütün sözler asıyor kendini, Ölüyor söze düşürdüğüm büyü… Bütün sokak -köpeklerinin- gözyaşı yüzümde. İçime kim koydu bu intiharı? ELim kolum bağlandı, Ben hep sessiz ağlamaların kızı kaldım… Coşkularım nereye saklandı? Aşkın çocuğu hep acı, hep acı… Bayram kalabalığı sokakları olmalıydı ömrümün. Ben gelmeden bütün mutlu yüzler dağıldı. Sen yalan söyledin Anne! Hiçbir sevgili saçlarıma papatyalardan taç takmadı. Öylece bekliyorum dünyanın orta yerinde. Lanetlenmiş bir şiir qibi, Kim okumaya kalksa beni, En qüzel yerimde yırtıp atıyor. Yaşamakla ölmek arasında nefes almaktayım. Bütün kuşlar kaçıyor ne zaman okşamaya kalksam. Söyle Anne! Ben uğursuz yaşamlardan arta kalan mıyım? Dokunduğum bütün camlar kırılıyor. Ne taksam gerdanıma düşüp dağılıyor. Sen yalan söyledin Anne! Bana güzel olmak yakışmıyor. Kime baksam şu sevdiğin gözlerimle, Hepsi yok oluyor. Sırılsıklam kalıyorum. Sen yalan söyledin Anne! Gülünce açan çiçeklerim yok ki benim. Koynumdaki keskin hüzünlerle, Çok yakışıyorum ayrılık otobüslerine… Ne zaman gülsem ağzım yüzüm kan. Söyle; Beni doğururken $eytana mı öptürdün Anne ???

dolorex: beni benden alan olay

dolorex — Thu, 24 Jul 2008 21:51:30 GMT

Meşrubat ilk bardağa doldurulduğunda hani üstüne birşeyler sıçrıyor ya böyle burnunuzu yaklaştırıp küçük baloncukların burnunuza, yüzünüze çarpmasına izin verip bundan hoşlanıyor, içerken de bunların soluk borunuza kaçıp hafif bir nefes darlığı, ama üfüs.. püfüs.. gibi bir bocalamadan zevk alıyorsanız. Beni benden alan bir olayda, beraberiz demektir.

pennyroyal tea: sokak şarkıları

pennyroyal tea — Thu, 24 Jul 2008 21:50:42 GMT

kaldırım serçesi

fckmeimfamous: Soluk Sayacı Kasabası

fckmeimfamous — Thu, 24 Jul 2008 21:45:17 GMT

Özgürlük, ilk canlı dünyaya geldiğinden beri “nefes” alan her karmaşık organizmanın aradığı hissiyattır. Hikayemiz insanlarla ilgili olduğu için ve olmayan –ve umarız olmayacak olan- bir gelecekte geçtiği için bazılarına fantastik bir kurgu olarak gelebilir. Ama gerçekte insanların kendilerine sormaları gereken ahlaki soruları ve sorunları içeren bir hayal gücü yansıması olarak görülmelidir. İnsanların doğduklarından itibaren boğazlarına takılan ve ölene kadar boyunlarında kalması gerekli ve zorunlu olan, nefesinizi geriye doğru sayan “soluk sayaçları” düşünün. Herkesin doğduğu andan itibaren eşit sayıda soluğa sahip olduğunu düşünün. En azından herkes bir konuda da olsa eşit olmuş olacak, ne dersiniz? Her insanın maddesel anlamda eşit olmasını gerektiren sosyalist düzenlerden farklı olarak, insanların sayısındaki yanlış nüfus planlamasından kaynaklanan yüksek ve hızlı artış yüzünden, dünya devletleri ortak bir karar alıp insanlara –ama her insana- bir soluk sayacı takma fikrini kabul etmiştir. Bu sayede nüfus planlamasının önüne geçilecektir ve geçilmelidir de. Çünkü dünya, üstünde yaşayan oniki milyar insana artık kaynak sağlayamayacak duruma gelecektir ve buna rağmen insanların sayısı artmaya devam edecektir. Yetersiz kaynak sayısı bir yana, ölen insanları gömmek için yer kalmayacaktır uçsuz bucaksız arazilerde. Çöllerin mezarlık haline getirildiğini düşünün. Buna rağmen yer yoktur. Artık insanların mezarlara tek tek gömülmeleri yerine birkaç insanın birden bir mezara gömülebilirliği gibi sorular etik tartışmaların konularından bile çıkarılmıştır. Ulusların petrol için savaş yapmayı unuttuklarını, artık savaşların sadece su için yapıldığını düşünün –gerçi şu an bile savaşlar su yüzünden yapılıyor ya-. Bunların tamamının yaşanabileceği bir dünya tasarısı fikri bir hiper-dünya yaratma çabası olarak görülmemelidir. Aksine bizi geleceğimizi ve çocuklarımızın ve torunlarımızın geleceklerini düşünmeye zorlamalıdır. Kendimizi her gün esir ediyoruz ve bunu bilmeden ve istemeden yapıyoruz. Bazılarımız en sevdiğimiz yazarlara, bazılarımız televizyona, bazılarımız bize statü diye dayatılan markalı pantolonlarımıza, bazılarımız pahalı sigaralarımıza, bazılarımız bizi dünyaya bağlayacağına bizi dünyadan kopartan cep telefonlarımıza, bazılarımız da Internet’e esir oluyoruz. Özgürlük kavramı artık düşünülmediği gibi bizi esir eden kavram olmuş durumda. Her gün diğerlerinden farklı olmak uğruna yaptığımız her şey, bizi onlara biraz daha yaklaştırıyor. Bir zaman sonra ise artık farklı değil sıradan olmaya başlıyoruz. Bu kısırdöngü hep ilerliyor ve biz olduğumuz yerde sayıyoruz çünkü hiçbir zaman farklı olamıyoruz, hep taklit ediyoruz, hep çalıyoruz ama hiçbir zaman olmak istediğimiz kendimiz olamıyoruz. Çünkü bize dayatılan şeyler bizi özgür yapacak olan şeyler olarak gösterilmelerine rağmen bizi esir eden şeyler. Soluk sayacının diğer esir edici araçlara göre tek farkı, bize bizi özgür edecek bir araç olarak sunulmaması belki de. İlk defa bize açıkça “sizi köleleştireceğiz” denilerek verilen bir alet, ya da elektronik bir pranga. Peki o zaman da şu soruyu soruyorum hepinize: başta soluk sayacı da farklı olmasına rağmen, sonradan sıradanlaşabilir mi? Ya da başka bir deyişle bir soluk sayacıyla yaşayabileceğiniz düşüncesi sizi ne kadar rahatsız ediyor? Beni rahatsız ediyor. Soluk Sayacı yazılarının devamı için: http://www.soluksayaci.com

akustikkorku: SÜRREALİST FOTOĞRAF-İlteriş Günay

akustikkorku — Thu, 24 Jul 2008 21:38:20 GMT

Fotografa son Avant-Gard etki Dadaizm ve Sürrealizmden gelmistir. Sürrealist fotografçilik resimle her zaman iç içe olmus ve Duchamp'in yapitlarindan büyük destek almistir. Bunun yaninda otomatizmden ve rüyalarin incelenmesinden çikan fantastik meyil cinselligin önde oldugu, fetisist bir karakter ortaya çikarmistir. Bu fikirler, dönemdeki fotografçilarin kolajlar, birlestirilmis görüntüler, montajlar gibi teknikler ortaya koymalarini saglamistir. Bunun sonucunda, 20. yy sanati ve fotografinda çok yeni düsünceler ve fikirler dogmus, büyük etkilesimler gerçeklesmistir. Fotografin bir çok sanatsal kompozisyona kolaylikla montaj seklinde uygulanabilmesi, önemini arttirmistir. Özellikle Dadaist grup birçok farkli nedenden dolayi fotomontaj teknigini kullanmistir. Marks Ernst'ün ve Andre Breton'un bir çok eserinde bu teknik görülmektedir. Sürrealistlerin görselligin dogasini tanima, ögrenme ve anlama süreçleri oldukça uzun sürmüs ve üzerinde çok düsünmüsler, bu uzun sürece Dadaizm adini vermislerdir. Bundan hemen sonra Paris'teki ilk Avant-Gard'lar onlarmisçasina, mekanik yeniden sunumlarin ve direkt kaydetme yöntemlerinin üzerine süratle egilmislerdir. Sürrealistler fotografi 'modern görüntünün gerçekçi yansimasi' olarak algilamislar ve suni endüstriyel bir dil olarak görüp, geleneksel resmin özelliklerini hem bozdugunu hem de gelistirdigini düsünmüslerdir. Sürrealistler, 1924 yilinda 'La Revolution Surrealiste' adi altinda bir dergi çikarmislar ve ayni dönemde bir grup kurmuslar, bu çalismalarinin sonucu, bir çok degisim ve gelisme geçirmislerdir. Bu dergideki görsel ve teorik üreticiler arasinda her zaman büyük bir dayanisma olmustur. Bu dergi disindaki çalismalarinda da Sürrealistler her zaman bir derginin etrafinda toplanmislardir. Bu dergiler, çalismalarini daha mükemmel yapmalarini ve seslerini duyurmalarini saglamistir. Sürrealistler, fotografin diger sanat tekniklerine oranla daha rahat sergilenebildigini ve daha kolay taniminin yapilabilecegini farketmisler, bu yüzden desteklemislerdir. Sonuçta Sürrealist dergilerde fotografa çok önemli bir yer verilmistir. Sürrealistler dogru iletisim kavramini tahrip etmisler ve karsit ideolojilerin ayni dökümanda yayinlanabilecegini savunmuslardir. Bunun yaninda, Freud'un etkisi altinda seksüel elementleri açiga vurmuslardir. Bu yüzden Sürrealistlerin eserlerinde her zaman çok ön plana çikmis bir erotik karakter görülmektedir. Bunun diger bir nedeni de yirmili yillardaki cinsel tabulara karsi bir tepki olmustur. Sonuçta Sürrealizm cinselligi o döneme kadar en ön plana çikaran akimdir. Sürrealist fotografçilardan baska ressamlar da fotografla ilgilenmislerdir. Magritte ve Dali fotografi resimlerinin reprodüksiyonlarini almak amaci disinda düsünsel anlamda çogu kere kullanmislardir. Dali 'Coskunun Fenomeni' adli kolajinda baskalarinin çektigi fotograflari birlestirerek bu coskuyu belirginlestirmistir. Bu fotograflar çok farkli kontekslerden alinmis ve farkli bir islev yüklenmistir. Her fotograf birbiriyle iliskisi sonucunda farkli manalar tasir. Bu fotograflarin çogu Brassai tarafindan çekilmistir, fakat bize yansiyan Dali'nin ihtiraslari ve cinsel açligidir. Ayni dönem Magritte'in yaptigi fotograf çalismalari ise resimlerine paralellik gösterir. Fotograflarinda ayni resimlerindeki ugursuz ölüm sessizligi ve hareketsizlik dikkat çekmektedir. Sürrealist fotografçilarin bir çogu sadece fotograf çekmekle kalmamislar, bunun yaninda resim, heykel ve siir gibi sanat dallariyla da ilgilenmislerdir. Bir çogunun diger sanat dallarinda da bir çok önemli eseri bulunmaktadir ve bir çok eser, resmin ve fotografin müsterek kullanilmasi ile ortaya çikmistir. Bu yüzden 20.yy fotografi hem Sürrealizmden çok etkilenmis, hem de Sürrealizm tekniklerini çok etkilemis ve onun ayrilmaz bir parçasi olmustur. KRAUSS,Rosalind., LIVINGSTON, Jane. L'Amour Fou: Photography and Surrealism. New york: Abevilla Press 1985. NEWHALL, Beaumont. The History of Photography. London: Secker and Warburg 1982 LEMAGNY, Jean-Claude., ROUILLE, Andre.(ed.) A history of photography. (trans.) LLOYD, Janet. Cambridge: Cambridge University Press 1987.

sweet drop: hoş mu oldu şimdi bu yani

sweet drop — Thu, 24 Jul 2008 21:18:52 GMT

..olmayan kanatlarımla uçmaya şevk ettin beni.. hani herşey de ayarlanmışdı nerdeyse.. büyük kocaman noktalardan geriye minicik minicik noktalar kalmışdı virgüle çevirip cümleler dizceğimiz.. çünkü ikimizde istiyorduk bu cümleleri dizip bi yazı yazmayı.. uçak kalkamıcak.. zamanımız doldu.. ne kötü di mi.. uçak kalksaydı ikimizde uçucakdık uçak alana indiğinde.. şimdi yere çakılmış durumdayım.. söle onlara da çekilsinler kenara bari.. beklemesinler boşuna..

lerze: taksim

lerze — Thu, 24 Jul 2008 21:13:39 GMT

anket yapmak için çıktığım taksimde sinyalci punker topluluğu arkadaşlarımla selamlaşırken bişi fakettim..bunlarla ben çok farklıyım..emo kızlar vardı yanında..ve hemn onlardan uzaklaşmak istedim..:S

tayfunum: ruh ve beden

tayfunum — Thu, 24 Jul 2008 21:07:00 GMT

Ruhum, kapalı kapılar ardında kilitli. Denize nazır bir yerde bıraktım bedenimi.. Benden ayrıldığında çok uzaklarda olacağını fısıldıyordu kulağıma.. Korkmadım onsuz olmaktan ve belki de kavuşma ümidiydi benim ki.. Dön deme çabası.. Kırgın değilim ruhumu bedenimden ayırmayı başarana.. Üzgün değildim kaldığım uzak diyarlarda.. İnsan bazen vazgeçer sevdiğinden, ruhuna eşdeğer saydığı da olsa… Ayrılıklar da ölüm gibi gelmez mi zaten hep.. Derin bir acı hissetmez mi insan.. Çözümü zor olan sisli sokaklarda çaresizce dolaşmaz mı? Mecbur hisseder kendini başını alır gider, geride sadece loş hüzünler, iç sızlatan anılar, kalır.. Ne yapmalı sorusunu defalarca kendine sorar, o kadar sorar ki tek başına yalnızlık oyununu oynamak istemez.. Sahneye çıkmak zorundadır ama.. Perde açılır... Ruh, kapalı kapılar ardında kilitlide olsa, biraz aralar kendini.. Ama yorgundur, ürkmüştür, kendinden emin değildir. Yalnızlığı önünde sonunu göremediği bir yol olmuştur.. Karanlık bir sahnede başlar oyun, bu aslında ruhun bedene savaşıdır.. Ruh söze başlar: ‘ Yıprandım ey beden.. Sevdim riyakarlık gördüm, sevdim sevdiğimden emin, ama ne buldum kırık dökük ruhlar gemisi.. Yıkıntı yürekler, kayıp düşler,kendi olmayıp başka maskeleri yüz seçenler.. Buna rağmen sende can bulmalı mıyım?’ Ardından Beden söze girer : ‘ Biz bir insanı insan yapanız. Bunun farkında mısın? Sen ve Ben birlikte olamazsak nasıl ayakta durur insanoğlu..’ Ruh sinirlenerek: ‘İnsanoğlunun ayakta durup durmaması umurum da değil artık..Ne gördüysem gene onlardan gördüm.. Varlığımı bertaraf ettiler..Kendimi ağlar olarak buldum, gece yarıları sokak aralarında. Sabahlara kadar dolaştım rahatlamak adına. Sonra deniz.. Denizle dertleştim biraz.. Hırçın dalgalarında o bile kendine göre haklıydı ben haksızken.. Sonra rüzgar.. Bana dokunamazsın derken tam.. Sana dokunma gayreti içinde değilim diyerek geçti gitti. Ben sensiz bir hiçmişim..Tüm varlığı idare eden ben. Koca bir Hiç! Ben olmasam sen yoksun. Soyut ve her şeyi çeken niye ben..?’ Beden geri çekilir gibi olur ve : ‘ Evet, haklısın galiba, bu kadar çabuk pes etmek.. ama haklısın… Ne zaman sen benden gitsen artık tutmayacağım seni! Bu sefer kazandın Ruh.. Bu sefer sen Kazandın…! Özgür olmayı hak ediyorsun sen. Benden ayrı olmayı.. Ben insanı yürütürüm.. en durup, düşündürür, duygular buhranına sokar çıkarsın. Bu sefer sen kazandın Ruh.. Özgürsün

felakeet: Uçlardaki SiniR HücReleri...

felakeet — Thu, 24 Jul 2008 21:04:33 GMT

Basınçlı kıvrımların etrafında dönmeye devam eden tek hücreli nöron, karşılaşabildin mi? damarlarımda o akan bağımsız KanlA... Şüphesiz ki yırtılırcasına çıldırmış balyoz darbeleriyle içe geçen paslı bir çivi sarsıntısıyla ince zara varlığını ve hükmünü süren derin acI... İRADE İRADE iRADEM... ACIYA SON VEREN... YİNE BEN YİNE BEN BEN...

brokenglass: ------

brokenglass — Thu, 24 Jul 2008 21:02:37 GMT

Bir kızılderili olsa insan. Koşan bir at üzerinde boşlukta eğilmiş, titreyip duran yer üzerinde kısa sürelerle aralıksız titreyip dursa, üzengilerden çekse ayağını, yani üzengi diye bir şey olmasa, dizginleri atsa elinden, yani dizgin diye bir şey olmasa ve önünde uzanan araziye dümdüz biçilmiş bir kır gözüyle baksa ve derken atın bir boynu ve bir başı olduğunu anımsasa.

sek uyku cini: BALKON

sek uyku cini — Thu, 24 Jul 2008 21:01:44 GMT

Yağmuru pencereden izleyen bir ihtiyar Bir eli yüzüne, diğeri geçmişe gömülü Biliyor yağmur kendinden uzun ömürlü Susarak boşalttığı çizgileridir yüzünün Gidecek yol kalmadığından ölümden başka Her yağmurla kendi düşer balkondan Bilinmez kendi mi gelir ölümün adımları Yoksa bilmediği harflerle mi yazılmıştır davetkâr Yetmiş yıllık ömür balkon kenarında ne arar Ölüm kendi başına bu kadar soru işaretiyken Pencere kenarında yağmuru izleyen ihtiyar Soru işareti bırakır yüksek bir balkon kadar Gürsel Keskin

shure: Doslarıma...

shure — Thu, 24 Jul 2008 21:00:30 GMT

Çocukluktu... En güzel zamanlar geçmişti. Artık kimse kime ile bu denli sarılamaz, kimse kimseyi bu denli düşünmez, zamanlar böyle güzel harcanmaz yada konuşmalar bu denli benden olamaz derken onlar geldiler... Onlar... Dostlarım.. Yaşadığım, yaşlanmaya başladığım zaman geldiler... Ben olurken geldiler ve gitmediler bir daha.. Bırakmadılar ellerinini, elimi... Zamanlarımızı, düşüncelerimizi, acılarımızı, mutluluklarımızı, odalarımızı, yemeklerimizi, içkilerimizi, ayrılıklarımızı, unutamamışlıklarımızı, yalnızlıklarımızı paylaştık. Güzel adamlardık biz, çok güzel adamlar. İncitmezdik ama görünmez yıkılmalarımız olurdu içimizde. Belli etmezdik diğerlerine, yine sarılırdık birbirimize. Yaralarımızı sarardık hiçbir doktorun yapamayacağı gibi. Dostlarım, aynı anadan yada babadan olmayan kardeşlerim, olsa belkide öylesi gibi olmayacak adamlar... Bizler güzel adamlarız, çok güzel adamlar... İyiki varsınız, varsınız ve olacaksınız.... Kardeşlerim....

kafadansakatinsan: bizim mektuplarımız var birbirimize yolladığımız

kafadansakatinsan — Thu, 24 Jul 2008 20:58:09 GMT

bizim mektuplarımız var birbirimize yolladığımız.Çook uzaklardan,çocukluğumuzdan.. İçine milyon tane kelimeyle milyondan fazla sevgi sığdırmışız,sığdıramadıklarımızın acısını dün gece çıkardığımız..Ben aynı benmişim sen aynı senmişin ama biz daha saf ve daha tertemizmişiz.Hem özlemişim hem özlememişim o günleri..Ama bugünlerimiz ve yarınlarımız var şimdi hemde en güzelleri bizim..En güzelleri bizim oldu hep hayalimizdeki gibi..Ben seni çok seviyorum canım arkadaşım.. (biz çok güçlüyüz).

MarjinalizM: A s l o l a n H a y a t t ı r

MarjinalizM — Thu, 24 Jul 2008 20:58:08 GMT

bir akvaryumu yazmak, akvaryumda yaşamaktan kolaydır; bu yüzden her dize biraz eksik, her şiir biraz yalandır...

akustikkorku: Foto-muhabirlik ve Etik Üzerine -Coşkun Aral

akustikkorku — Thu, 24 Jul 2008 20:57:37 GMT

Savaşın görsel tanıkları olan haber fotoğrafçıları, yaşamın en zor anlarını dondurup tarihe miras bırakırken, bulundukları coğrafyada, gözlerden uzakta olup bitenlerden insanlığı haberdar etme görevini de üstlenir. Fotoğrafçı da, her insan gibi, çevresinde olanlardan, şiddetten, vahşetten, acıdan, fotoğraf makinasının içine hapsettiği ‘an’lardan etkilenir. Fakat fotoğrafçı, mesleği gereği duygularını o an ifade edemez; ağlayamaz, nefret veya öfkesini dışavuramaz. 1994 yılında Pulitzer Ödülü’nü alan bu fotoğrafa gelince, benzer anları yaşamış bir foto-muhabir olarak bu anı görüntüleyen meslekdaşım Kevin Carter’ın yaşadıklarını anlayabiliyorum. Savaş ve açlığın bütün acımasızlığıyla hissedildiği bir bölgede, Sudan’da, böylesine vurucu bir anı görüntüleme fırsatı bulan meslekdaşımızın, zamanı durdurduğu bu anda büyük olasılıkla aklında olan tek şey bu fotoğrafın dünya kamuoyunda yaratacağı tepki ve bunun sonucunda dünya ülkelerinin Sudan’a yönelik yardım girişimlerinde bulunma ihtimali. O anda, o fotoğrafı gerekli yerlere ulaştırma güdüsü ve bu nedenle de bir an önce bulunduğu yerden ayrılma isteği sadece o anı yaşayan insanların anlayabileceği bir psikoloji. Fotoğrafçının fotoğrafı çekerken yaşadığı, bir ‘soğuma anı’dır. Aynı kurşun yiyen biri gibi, fotoğrafçı da olayın verdiği şokla, ilk anda hiç bir şey hissedemez. Fotoğrafın çekildiği anda, psikolojik bir duyarsızlık anı vardır. İlk hissedilen, o anı yakalayabilmiş olmanın verdiği bir zafer sarhoşluğudur. Ancak fotoğraf yerine ulaştıktan sonra fotoğrafçı yaşadığı anı sorgular; ‘keşke’ler gündeme gelir. Aynı Kevin Carter’ın yaşadığı gibi. Benzeri durumlar, televizyon haberciliğinde de yaşanabilir. 1985’te Armero’da (Kolombiya) kızgın volkanik küllerin arasında ölen çocuk, akıllarda kalan en çarpıcı örnek. O çekimleri yapan ekip için de aynı ikilem söz konusuydu; çekim yapacakları sürede olaya müdahale etselerdi, çocuk kurtulabilirdi. Ancak bu örneklerin hiç birinde, muhabirler ya da fotoğrafçılar seçimlerinden dolayı yargılanamaz. O an, insan davranışlarının otomatikleştiği bir andır. Mesleki soğukkanlılık, tecrübeyle yerleşen birşeydir. Bu özel durumu nedeniyle de, foto-muhabirlik ya da habercilik herkesin yapabileceği bir iş değildir. Deklanşöre bastığı an, fotoğrafçının kafasındaki tek düşünce, görüntülediği anın kalıcılaşmasıdır. Hayat kurtarmayı fotoğrafçı da herkes kadar ister. Ancak, zor koşullarda çalışan foto-muhabirin öncelikli misyonu o anı görüntülemektir. Bu nedenle fotoğrafçı, davranışlarının otomatikleştiği o anda yaptığı ya da yapmadığı şeylerden dolayı sorgulanmamalıdır. Coşkun Aral

UuRR: Sonsuzluğa zar atttık, sonsuzluğa oynuyor dostluğumuz..

UuRR — Thu, 24 Jul 2008 20:50:05 GMT

Hiç yaşamayabilirdim, ama yaşadım en güzel günlerimi sizinle. Ve hiç pişman olmadım. Hepsi güzeldi, her saniyesi. Sizin yanınızda girdim, sizin yanınızda geliştim ve sizin yanınızda sonucum. anlamsız cümleler kurmaktır dostluk, anlamsız yaşamaktır. Anlamsızlıklar içinde anlamlı olmaktır. İyi ki varsınız, iyiki olacaksınız.. Sonsuzluğa zar attık, sonsuzluğa oynuyor dostluğumuz.. Dostlara..

action1dost: Yalnızlıgın Sancısı

action1dost — Thu, 24 Jul 2008 20:49:08 GMT

Bir sonbahar rüzgarı esiyor yüzüme İcimi üpertiyor uvulama sesleri ve kapının gıcırtısı Sen yoxun bu sehirde kanım douyor icimde Nolur bir anda cık gelllllllllllll bitsin bu yalnızlıgım Seviselim sabahlara Cıglıklarımızla uyansın bu sehir Herkes bizi konussun herkes bizi cekistirsin Cekemeyenleri ise ANTEN TAKSIN.....

delilercumhuriyeti: delinin güncesi..

delilercumhuriyeti — Thu, 24 Jul 2008 20:48:18 GMT

canımı sıkacak işlere girmem... herkes dilediği gibi istediği hayatı yaşamalı diye düşünürüm... yağmuru, sağnak yağmuru severim.. yağmurlu havalarda herkes saklanacak bir çatı ararken ciğaramı yakar, yavaş yavaş adımlarım ıslak ve yalnızlık kokan sokakları.. çok iyi yüzemem, hatta onca boğulma tehlikesi geçirmeme rağmen denize girmekten korkmam... mevsimlerden sonbahara bayılırım... rüzgarın şiddetini arttırdığı yazı geride bırakıp kışa akan günlerde terkedilmiş parklarda dolaşır.. sararıp, kurumuş yapraklara basmaktan acaip haz alırım... sokaklarda kurumuş yapraklar topladığım.. topladığım yaprakları eve götürüp yatağıma serpiştirdiğim ve üstünde uyuduğum olmuştur... hiç kimseyi kullanmam ve beni kullanmalarına izin vermem... yalan söylemek istemem ama gözümün içine baka baka ne olur yalan söyle diyenleri de kırmam... çıplak dolaşmayı severim ama dolaşamam.. götü kaybetmekten korktuğumdan olabilir... delileri severim... sanırım onlar da beni sever.. gittiğim yerlerde en az bir deli ile arkadaşlık yaparım... bilmediğim sokaklara dalmayı, koybalacağımı bildiğim halde hiç gitmediğim yollara sapmayı severim... çiya 24 temmuz 2008 istanbul

jurnall: O-K_U_L

jurnall — Thu, 24 Jul 2008 20:43:25 GMT

Doğruya benzeyen yalana bile ne çok muhtacız. Hep kullandığını değil,azıcık farklı bi yol kullandı bugün kız.okula gidiyodu,istiklal üzerinden. Otobüs durağında güneş ışığından gözlerini kısmış insanların maskelerini görebilirdi herkes.. Okula gidicem, kim bana ne öğreticek..? Bir mesaj geldi: Günaydın canım! Cevap verdi: Senin canın olamam.acırsam ölürsün..canım bende bile değil hem(tekeli bende değil demek isterdi oysa), umut vermek istemem sana.günün aysın,ama beni katma. Üşüdü kız canını acıttığına. Ama verdiği cevaba engel olmadı bu sızı. Gün aydı,otobüse bindi,okulun önündeki ilk durakta indi. Yazdı: Bana bunu,acı dindirme yolunu hiçbir okul öğretemedi………..

dans pisti: dip not 2

dans pisti — Thu, 24 Jul 2008 20:28:42 GMT

Geri almam düşlerimi ama sende de kalmasınlar...

ByMAxiS: ah rüzgar ....

ByMAxiS — Thu, 24 Jul 2008 20:25:58 GMT

bir yeldeğirmenim var dönen kanatlarında istemediğim anılarım .. bende değirmenciyim... değirmen sadece bana çalışıor.... ben döndürüorum sanıordum.... bir gün bir bıraktım ... benim yaptığımı yapandı rüzgar.... bir gün bir durdu.... benim hep yapmak sitediğimi yapandı rüzgar.... anılar havada kaldı değirmenci yerde... çok saol rüzgar...çok saol:... ByMAxiS....