bide büyük yaralarda sürülen o oksijenli su yokmu ne yakardı be :)
şimdikilerin bilgisayara bakmaktan beyni sulanıyo
daha aglak, daha acındırıcı bir etiket yok.
Çok koşan ve hep düşen bi çocuktum..:) canım çok yanardı ama keşke hep çocuk kalsaydım da dizimdeki yarayı en büyük acı sansaydım..:(
yarasız beresiZ bir günüm olmazdı birde o kabukları soymaya çalışırdım çok acırdı ama:)çocukluk işte keşke geri gelse...
dizlerim ve çıplak ayaklarla gezişlerim cam keser diken batar çok zaman tek damla gözyaşı üretmezdik olaya e birazda mevsimiyse tütün suyu basıp durdururduk kanı şehirdeki çizgi film saatleri bizim tarlada çalışma saatlerimizdi herşeye rağmen çok özlüyorum en azından yaşananların gerçeklik payı vardı ozamanlar
çocukluğumda benim diz kapaklarımdan hariç kalbmi siktiler çocukluğmun aq dular sonra bende onların aq dum:U hea bak bende neden insanları sevmiom şimdi ayıktım :)
bazı izler hala durur:) iikide duruolar..çocukluğumm.. en çok seni özledimmm
diz kapağı yarasız çocua çocuk demem ben o çocukluğnu yaşayamamıştır..arkadaşlar farkındamısınz hep çocukluk üzerine kurulmuş etiketler benm gibi tekrar yaşamak isteyen warmı o günleri?
dizimde hala anıtkabir merdivenlerinden bi hatıra mevcut
ihi hi..:P
hala izleri var valla nasıl deştiysem:)
Çok heveslenirdim yarasız olan çocuklara yaa.Bisikletimin suçuydu hep.
dirseklerim avuç içlerim de dahil buna. artı kafamdaki kırıkları saymıyorum bile
eşşek kadar oldum,bende hala izleri var...nasıl yırttıysam dizlerimi...
hep bisikletin patenlerin suçuydu be...
sakarın önde gideniydim de ondan:)
kemik gözükürdü hoş idi..
şimdi klavye kullanmaktan nasır tutuyo parmaklar
eskiden dizdeydi, $imdi yaralar dize getirdi...