yaşlandıkça desem benim için daha mantıklı bi etiket haline gelir...
cesaretimiz....
ciğerlerimizi... çekkkkkkkkkkk
masumiyetim, iyimserliğim, insanlara olan güvenim ve inancım.
safLık...
inanç
saflık
vallaa artık merdivenleri 5 er 5 er çıkamıyorum nefesim yetmiyor...büyüdükçe nefesimi yitiriyorum.
beyindeki kan...
kesinlikle güven duygusu...
masumiyet...güven duygusu...
bilinç
silgim
Yaşama sevinci ve güven duygusu
güven ...
yeni fark ettim de...hayaL kurabiLme becerimide yitirmişim..yaşama hevesimi vede.....
bu etiketi açtığım ilk zamanları hatırlarım eski üyeliğimle...yaşlanmışım be...yitirdiklerimin tümcesi yok...
yaşama hevesi,sevinci,çoşkusu
büyüdükçe çocukluğumuzu yitirdik! Sonra
kendimize olan inancımızı daha sonraysa hoşgörümüzü yitirdik! Misketlerimizi de yitirdik aslında,bi newi hayallerimizi de,o çocukluk aşkımızı da...
Say say bitmez yitirdiklermiz de aslolan o kadar şey yitirmemize ragmen kazandığımız ne acaba?
Kuru bi tecrübemi? sanmıyorum!
Keşkelermi? olabilir!
Ne kazandığımızı bilmiyorum ama yitirmekteyiz hala sahip olduklarımızı,ne olur bari kendinize sahip çıkın da yitirmeyin kendinizi!