toplam 221 kişi bulundu. 20 adedi gösteriliyor.
| tuttum | Nthing7 |
| tuttum | dni |
| tuttum | Lashchill |
| tuttum | sidiyez |
| tuttum | lclslc |
| tuttum | djoz |
| tuttum | CiLeKLiSeKeR |
| tuttum | ameliyathane |
| tuttum | sessizlik1903 |
| tuttum | secondadvice |
| tuttum | mspurple |
| tuttum | tango54 |
| tuttum | BLackRoSeS |
| tuttum | tiyatro perisi |
| tuttum | esmerimcikoo |
| tuttum | sermen08 |
| tuttum | malatyadangelenadam |
| tuttum | pestil |
| tuttum | monser tarhana |
| tuttum | felixive |
~228 ahkam var. 1 2 3 ... 12 önceki sayfa »
ÇOCUĞUN OKULA BAŞLADIĞI İLK GÜN....
O KISMI BENİM HAYATIM ... MALESEF
güzel konu, iyi oyunculuklar, ama bazı sahneleri özellikle "burada ağlamanız lazım hem de hüngür hüngür" mantığıyla çekilmişti.
filmden sonra hatunun istediğin her şeyi verebilecek kıvama geldiği film...arkadaşından her türlü borç isteyebileğin kıvama geldiği film...
sadece filmi seyredmezken gözü kapatmak lazım
içime dokunan film,
hem güldüren hem aglatan film,
basit
sade
yastıgımla kafam arasındakı tek adam
babam
we
oglum
....
artık sıradan hayatlara ilişkin yapımlar pek ilgimiz dahilinde değil. istiyor ki insan manyak bir soygun planı olsun, insanüstü bir aşk, muazzam bir savaş içinde kahramanlıklar, o da olmadı sistem sorgulansın en temelinden. acayip bağlantılar ortaya çıksın film vesilesiyle, her bişeyi aslında masonlar planlamış olsun falan. bunları izleyici mi istiyor yapımcılar mı bilinmez. lakin çağan ırmak bunu istememiş. babam ve oğlum son 25 yılda türkiye'de binlercesi yaşanmış, en sıradan dramlardan bir tanesini anlatıyor.
köy, vizontele'deki gibi mesela platolar oluşturarak çekilmemiş herhal. ama köy olmuş işte. bildiğin köy. babaanne evindeki temiz çarşaf ferahlığını, ahır kokusunu, köy bakkalındaki mal çeşitsizliğini, köyde birisiyle karşılaşmak istemesen dahi bunun imkansızlığını, yatıya kalınan evde gece tuvalete gitme sıkıntısını, traktör seyahatlerini, şehirli gibi yaşamaya imrenen köylüleri gördüğün bir köy.
insan 6 yaşındayken kendi kendine kurduğu hayalin - kabusun birebir aynısını yirmi sene sonra sinemada görünce ne hissederse, onu hissetiriyor film. kendi düşümü bana gösteriyor.
en acısı, bu ülkede harbi harbi başımızdan geçen bir hikayeyi gösteriyor. hani şimdi bile çok rivayetmiş gibi gelen 12 eylül hikayesini. masalmış gibi geleni. kimsenin üzerine alınmadığı bir hesap var 12 eylül'le ilgili, ödenmesi gereken. çağan ırmak bu hesabın adisyonunu çıkarmış. bir aileden iki can, kırgınlık dolu, boğaz düğümleyen yıllar. ödesin kim ödeyecekse. paşa paşa.
ağlamam diyenin bile ağlayacağı bi film demişti birisi..ama ağlamadım. gözlerim doldu sadece yaşlar akmadı gözümden yani
her hafta sonu stres atmak için izlediğim nerde ne olduğunu artık ezberlediğim halde sürekli beni ağlatan harika bir yapıt..
ak olay büyük babada bitiyo onu es geçmişler çok büyük haksızlık
hikayesini kendi çocukluğuma benzettiğim için herkezden çok beni etkilemişti..
Hüzünlü olduğunu bildiğim için seyretmedim. Ağlatır mağlatır şimdi. Ne gerek var.
sinemada hıçkıra hıçkıra ağladığım film(ses duyulmasın diye atkıyı ağzıma bastırmıştım:())...ve her izlediğimde aynı duyguyla aynı tepkiyi vererek ağladığım film....
son filmi ulak da çok iyi. ikisi de mesaj kaygılı, zeka dolu, duygu fışkıran, sanatsal filmler... bi çok "iyi" filmde bile duygusal yapsan konu boş olur, sanatsal yapsan sıkıcı olur sürükleyicikte zorlanırsın. adam yapıyo işte. *claps*