Bebek sahilindeyim...
Güneş parçalı bulutlar arasından dünyayı görmeye çalışıyor.Sanki çok sevdiği o sanatçıyı diğer hayranların arasından görmeye çalışan bir ufaklık gibi.Arasıra rüzgar uğruyor saçlarıma , şöyle bir okşayıp geçiyor.Yeşil , binalarla bütünleşmiş iki sevgili gibi nispet yapıyorlar bana.İnsanlardan nasibini almış yaralı deniz asalak gibi karaya tutunmuş.Gözlerim yanıltıyor beni, sanki sonsuza uzanıyor deniz.Kanatları yolunmuş melek gibi yürüyorum yaş yolda.Yolda bakakaldım arasıra yanımdan birilerinin geçtiğini hissediyorum , geçerken rüzgar çarpıyor.
Kalbim son savaşını verdi.Bir alimin değil de bir hayalperestin gözlerinden bakıyorum yeşile , betona.Belkide yaralı kalbimin etkisinden böyle görmeye başladım.Sudan çıkmış balık gibi hissediyorum kendimi.Aklım hala seni istiyor.İnsanın kendisiyle savaş vermesi bu olsa gerek;
Zamanla unutmaya başladım ama unutmamak için elimden geleni ardıma koymuyorum.
Bugün gözyaşlarınızı sildiğiniz mendil gibiyim dostlar.Maddiyattan ayrılıp maneviyata yükseldim.Yoldan geçen sevgililere bakıyorum.Hepsi pembe giyinmiş sanki.Aralarında alçaklar da var ama bugün göremem onları ben.
Zaman ne çabuk geçmiş, eve geldim.Çantamı bırakıp , kanepeye selam verdikten sonra gözüm daldı birden.Pencerelerden güneşin veda ışıkları süzülüyor.Oda kızıla boyanmış.Tozların ışıklarla dansını seyrediyorum .Hiç hissetmediniz mi huzuru? Hiç görmedinizmi güneş ışıklarının odayı süzüşünü?İşte o yakalanması kolay ama bir okadar da heyecan verici karelerden birine daldım.Işık doğruları süzülüyrken ben de dalmışım hafiften.
Hangi ay olduğunu hatırlamıyorum.Kar yağıyordu.Bembeyaz karın üzerinde Halkalı - Sirkeci trenlerinden birindeydim.Hayatımın anlamına doğru gidiyordum. Sana...Tren ilerledikçe geçmişime el sallıyordum ben de.Geçmişin üzerini çiziyorum teker teker.Yaptığım hatalar geçmişte kaldı diyorum kendi kendime.Her saniye yenileniyordum, yeni doğmuş bebek gibi "Merhaba" diyordum hayata.İlk defa eski , anlamsız , hareketli hayatım yüzünden vicdan azabı çekiyordum.Trenden indim.Beni beklemişsin o soğukta.O kadar beyazdınki tenini karla ayırt edemiyordum.Gülümsüyordun , ben sana doğru ilerlerken.O zaman anlamıştım senin için yaşadığımı.Ama şimdi pişmanım o zaman öylü düşündüğüm için.Gülümseyerek karşıladın beni ve gülümseyerek terkettin...
Dalgınlığım geçti.Tekrar dünyaya döndüğümde dakikalarımı ayırdığım bu kare benim saatlerimi almış.Yatsı ezanı okunuyor.Yıldızları çoktan yakmış gece perileri.Balkona çıktım, sigaramı yaktım.Çimen kokan , nemli akşam meltemini içime çektim.Anlamaya başladım sevmeyi artık;
Sevmek, küçükken bize anlatılan o korkunç masalların,kaybedipte uzun zamans onra bulduğumuz değerli eşyaların , soğuk dudaklarına bağlanan yanan tenimin , anlatım bozukluğu içindeki hayatımızdaki yer alan küçük mutlulukların, poşet çay misali sallanan anılarımızın verdiği irili ufaklı heyecanların hepsine değermiş.Sevgiler toplanır aşk olurmuş.Aşk bazen tek düze gider.Bazen saman alevig ibi parlarmış.Hep yanlış insana bağlanmaktan korkan, sıkılan, acı çeken insanlar küsmüş ona.
Kurmalı saatimin sesi geliyor derinden.Gözlerim kapalıymış, yavaş yavaş araladım.Güneş ışığı günaydın dedi.Terlemişim, uyandım.
Bu bir rüyaymış...
(1 puan) |
