yorgo' lu, onnik baba' lı bahattin' li, engin aktel' li ada, chp de ziya amcayla hakan' ın limonatası yaz günü serinletir adamı... barba' nın mezeleriyle buzuki eşliğinde rakının tadı bambaşkadır... fırıncı hüseyin amca bahçesinden erik ikram eder sizlere... erdalın köftelerinin lezzetine diyecek tek bir söz bulamazsınız... aşık olduğum ada. 6,7 eylül olaylarında tüm mozağiyle topyekun savunulan yağmacıları denize döken ada, cami, havra, cem evi, klisenin bir arada olduğu, kürt, türk, rum, ermeni halklarının bir arada kardeşçe yaşadığı adadır... bakın adalı şair engin aktel' ne diyor sizlere... ne derse güzel der engin abim...
gazeteci yazar engin aktel` in 6 - 7 eylül olaylarından sonra yurt dışına göçen burgazadalı rumlar için yazmış olduğu anlamlı okunası şiiri:
yine depreşti eylüllerim
hayatımda yaşadığım 64 eylülden 65`ncisi kapımı çaldı.
adanın eylülü başkadır.
önce kaşık adası garip bir kızıllığa bürünür.
güneş sarıya yakın kılıkta doğar.
sonbahar`ın rengarenk yelpazesi açılmıştır.
mihal kuşları, garip çığlıklarıyla suya dalar.
adanın arka tarafı terkedilmişliğe ilk adımını atar.
ve lodos kapıyı çaldı mı, kışa hazırlık olarak ilk öfkeli notalarını üflemeğe başlar.
göç hurçları kol kola dizilir motor iskelesinin üstüne.
bir telaş alır adayı. kış telaşı.
yalnızlığa, ıssızlığa iten bir telaş.
kestane ağaçları, ıslıkla çılgın bir konçertoya çevirmeye başlar rüzgarı .
deniz, yaşadığı miskinliğin öfkesini çıkartırcasına coşar.
sahili, kayaları ayaklarının altına alıp üstünde tepinir adeta.
kayıklar dinlenmeye çekilir.
karada baş başa kış uykusuna dalmaya hazırlanırlar.
genelde terkedilmişliğin hüznü yaşanır eylül`de.
artık sokaklarda çılgın kahkahaların yerini, ıssız ayak sesleri almaktadır.
tek tük adımlar sayılmaya başlanır.
vapurların kalabalığı kimsesizliğe bürünür.
işte, sirkeci 21.15 vapuru, isteksiz, sessiz iskeleye yanaşıyor.
içinde beş kişi.
biri sarhoş, biri dişi.
diğerleri telaş içinde evlerine koşuyor.
onlar da gitti mi, iskele meydanı köpeklerle, kedilere kalacak.
sahildeki kahveler, meyhaneler kimsesiz.
garsonlar düşünceli, buram buram hüznün servisini yapıyorlar.
çocukluk yıllarımı anıyorum bir pencerenin ardından.
eylül`ü hatırlıyorum.
kayıkların limanda sevinç içinde dans ettiklerini.
mavromatı`nin evinden gelen kısık sesli bir rumca şarkıyı.
“anapse to cigaro, dose mu fotia”
madam levi`nin bahçesinden yükselen “hava nagila”yı
bekçi halit amcanın oğlu çetin`in kısık sesle söylediği şarkıyı;
“gezdiğim dikenli aşk yollarında. elimden bir kırık saz geldi geçti”
bakkal niko`yu, kasap kiryako`yu .
hele aret`in hohler marka akerdeonundan çıkan bir comparsita, ayaklarımıza hırsla dolanırdı.
gençtik, kıpır kıpırdık, toyduk.
bir kızın elinden tutacağız diye ne uğraşır dururduk.
şarabın ayrı bir lezzeti vardı.
rakı desen kadehlerimizde ağlardı.
hava atardık ama beceremezdik içmesini.
omeros`u izlerdik rakı içtikçe, öğrenelim diye.
eylül`de bir başkaydı burgaz.
neşe ve sevinç dudak dudağa öpüşürdü.
şimdi onların hiç biri yok.
6- 7 eylül tepemize çöktü.
kimi gitti, kimi göçtü.
yelpazenin kanatları koptu.
bir anı olarak asıldı duvarlara, tablo misali.
gitmeselerdi, burada olsalardı ya.
bu yalnız, ıssız, hüzünlü geçen eylülleri bizlere bırakmasalardı ya.
gel yanaki mu, doğduğun toprağa gel,
bir gün olsun.
yanına eleni`yi, yorgo`yu, manolakiyi de al.
yalnız gelme sakın.
çocukluğunu da yanında taşı.
biliyorum kalbin hala burada atıyor.
biliyorum, için için ağlıyorsun,
hayallerinle yaşıyorsun.
bak poyraz esmeğe başladı
deniz senin bıraktığın gibi öfke kusuyor
vortanos feneri eskisi gibi, dokuz kısa bir uzun çakıyor
ardına bakmadan gittiğin kırmızı tuğlalı ev hala ayakta.
kağıttan kayıkların, dizi dizi seni bekliyor;
iskelenin yanında.
karpuzdan yaptığın fenerler, hasretine dayanmayıp söndü.
sapanın karyolanın baş ucunda, tel çemberin
artık yuvarlak değil,
özleminin altında ezilmiş.
olmuyor yanaki mu, olmuyor.
sensiz olmuyor.
engin aktel
sabah sirkeciden kalkan 07.00 vapuruyla fotoğraf çekmeye gittiğim ada...güncel anektodlar verdirtesi ada...sabah 08.10 civarı adadasınızdır. hava rüzgarlı ve soğuk, ama gittikçe ısınacak, siz de... akabinde 20 metre sonra büfeden gazetenizi alıp, o saatte bir şeyler yiyebileceğiniz tek yer olan ergün cafeye girilir. ergün cafe iyi çorba yapar, genelde işkembecidir lakin süzme mercimek çorbası da fena değildir. ortalık her zamanki gibi çok tenha. sait faik in müzesine uğradım, kapı kapalıydı, teyzeye seslendim açan olmadı, şöyle bir avluya baktım, ustanın büstüne selam çaktım ve kaçtım. karşısındaki kiliseye girdim lakin o da tadilattaydı, içerdeki iskelelerle mini bir ayasofya havası yarattı. gerçi ayasofya'nın iskeleleri on yıllardır içerde ya, bazen bu iskelelerin son bizans imparatoru zamanından kalma olduklarını da düşünmüyor değilim. patikaya vurularak hristos tepesine çıkıldı, köpekleri her zamanki havlama vazifelerini onurla ifa ettiler. ordan tabi ki ver elini kalpazankaya. pisi balığı vardı fakat pahalıydı ben de şu fakir menüyle karnımı bir güzel doyurdum. soslu hamsi, kalamar, ıspanak ve soslu patlıcan ve bir duble rakı. ağzımda rakı, sırtımda uzun süredir eksikliğini hissettiğim güneş, mekan köpeği mojo ve aslında ondan çok korktuğu aşikar olan ama yine de sıkıştırdığı yerde avazı çıktığı kadar havladığı isimsiz kedi ve ben...berhudardım...
(0 puan) |
