Son bir yılda gözlerimi yaşartan ender filmlerden...
duyarlılıkların ve inceliklerin kesiştiği nadir filmlerden. Keşke herkesin hayatında bir Alfredo olsa...Birşeyleri özleten ve bizi kendi içimizde zor bir yolculuğa götüren bir film..
ilk okul pakistanlı arkadasımla izleyip aglamisttik. cok etkileyici bir film
hayatımın filmi demek uygun
99.günde terketmek olmasss.."kült" en çok da bu filme yakışır..
Alfredo! Alfredo!
"burası benim! kapatıyorum!"
alfredo (philippe noiret) öldü.üç ay kadar önce..üzücü..üzüldüm..
toto, çok güzel bağırırdı, alfredo! alfredo!, diye..
6-7 yaşlarımdayken izlediğimi tahmin ettiğim, bana sinemayı sevdiren film.
toto'yu oynayan çocuğun oyunculuğuna hayran kaldığım, yangın sahnesinde ağlamamak için kendimi zor tuttuğum, keşke benim de hayatıma alfredo gibi bir "üstad" girseydi dediğim en iyi yabancı film oscarlı güzide film.
Çok sıcak bir filmdir, finali gerçekten etkileyicidir. Müziği de (Ennio Morricone) iyidir. Filmde çocukluk ve gençliğini gördüğümüz karakter de yönetmen olduğundan, hep ne derece otobiyografik olduğunu merak etmişimdir.
dulce pontes in harika seslendirdiği,nuovo cinema paradiso filminin unutulmaz tema müziği.
charlie haden ve pat metheny'nin de birlikte düzenledikleri ve harika çaldıkları parça.
yine de botti'nin trompeti büyük bir fark oluşturuyor.