toplam 8 kişi bulundu. 8 adedi gösteriliyor.
| tuttum | midnight cowboy |
| tuttum | YSL M7 |
| tuttum | boboschenko |
| tuttum | scarf |
| tuttum | remotely quequed |
| tuttum | veb |
| tuttum | bithikotsis |
| tuttum | ekutuba |
~16 ahkam var.
saz sesi alayım simdi...
o zamanlar 9 yasındaydım. annem bizi terketmiş ve istanbula gitmişti.
bizde urfadan kalkıp istanbul a pesinden...
o gün de besiktasın macı varmış.
istanbulda insanlar " istanbulda dikilitaş .bne beşiktaş " tezahüratları yapıyordu..
bu dikilitası ilk defa böyle duymustum.
dibinde oldugum fekat sırt cantamı almaya gidemedigim yokuslar semti :)
30 sene önce bostan olan ve keşke bostan kalsaymış dedirten yer ...
rivayet o ki istanbuldaki ilk döner kaydırak dikilitaş semtinde emirhan caddesindeki bir parka yerleştirilmiştir. özel kanalların yıldızı henüz parlamaya başlamamışken, yaz ayları cocukların seslerinin cümbüş olup semtimizi inlettigi yıllarda bizim yegane buluşma noktamız o kaydıragın tepesindeki kulübeydi. ben ve diger veledi zinalar biraraya geldigimiz vakit ise sanki bir dikilitaş mozaigi olusturuveriyorduk adeta. en sarı olanımız erken dönem dikilitaşlıları gibi balkan muhaciriydi (dikilitaş ın ilk sakinleri semte adını veren taşın bulundugu sokakta daha cok bulunan arnavutlardır); ben ve büyük boyum dikilitaşı beton kutularla tanıştıran karadenizli bir ailenin cocuguyduk; en esmerimiz ise gec dönem dikilitaşlılarından ancak suan dikilitaşta nüfusca en kalabalık tebaaya mensup siirtliler dendi. (arada elbette hibritler de vardı) bu mozaik; en güzel cocukluk anılarını efsane metin ali feyyaz dönemlerini, su savaşlarını, aşiret adlı uyduruk oyunlarını, karadut agacında gecirdikleri vakitleri, parktaki efsane macları ve sayması uzun ihsan efendi nin bile başını agrıtacak onca anıyı biraraya geldiklerinde hala sevgiyle anacaklar artık hiçbiri o semte ait olmasa dahi. buarada unutmadan babanemin evi semte adını veren taşın tam karşısındaydı ve ben her sabah taşın üzerindeki yazının aslında ne anlama geldigini karsı komsumuzun ogluna farklı senaryolarla anlatır birgün ölürsek bu taşın ikizinin önünde allah babaya hesap verecegimiz martavalını okurdum. o da her seferinde yerdi. dikilitaşı satırlara anlatmak benim için zor aslında bu yüzden hala yalnızken ugrar cocuklugumuzun gecitigi sokakları bir iki turlar ordan beşiktaşa inerim.
parmak kadar çocukların yokuş aşağı topukları kıçına vura vura top peşine koştuğu semt
insana ,bilmem hangi şekilde, kendini izmirde hissettiren,otobüslerinin eminönü ve taksim istikametlerinde kendi kendine takıldıkları, buna rağmen duraklarında her daim bir umutla yaşlı ton ton bekleyenlerin bulunduğu şirin huzur yuvası bi yer.
doğduğum,büyüdüğüm ve hala civarında yaşadığım semt.her yere yakın.insanları da iyidir.son zamanlarda öğrenci semti gibi oldu.
an itibari ile çalıştığım plazadan seyreylediğim yer.
güzel manzaraya mı doyayım, şu saatte çalıştığıma mı yanayım bilemedim...
doğma büyüme oturduğum,ölmeyi istediğim belkide istanbulun en harika semti