öle duygulara karşı ananın amına git diyorum.
katarin
seni gidi oynak kibirli ceviğğzz!
gitmek ve dönmemek
nereye gideceğini,limanını,sıcacık sevgili koynunda uyumanın verdiği huzurun nerede olduğunu bilemeden..gitmek,gitmek ve gitmek.ve sonunda kendinde bile kalmamak.
evet içinde "gitmek" olan herşey bi bitsin artık bitsin
bi siktir git
içinde 'gitmek' olan her şey bit artık bit!
ne sende kalabildim ne senden gidebildim
En güzelini yine Can Baba söylemiş :
"Hayatta kalabilmek için bir ömür veriyoruz.
Bir ömür karsiligi, bir ömür yani.
Ne saçma...
Bahar midir bizi bu hale getiren?
Galiba.
Ben her bahar asik olmam ama
Her bahar gitmek isterim.
Gittigim olmadi hiç.
Ama olsun... istemek de güzel."
üstelik daha yeni gelmiştim
demekki daha gitmeye çok var. =)
... gidipte bisiklet sürmek duygusu...
herkesi silip gidesim var da serde vicdan da var yani.
Gitmeli artık buralardan dedi kuş,
üzerinde tünediği bahçe çitine...
ama neden, neden dedi çit...
gitmeli,
çünkü durasım bitti
dedi.
Durası biten gitmelidir...
Çünkü
artık gidesi gelmiştir ve
gidesi gelen hep
gitmiştir..
Gidesi gelmek,
durası bitmek...
bunlar da ne böyle
dedi çit..
Güldü kuş,
sen çakılası doğmuşsun,
anlaman zor.
Mesela, senin hiçbir gün şurdan kalkıp
şöyle bir dolaşıp gelsem dediğin oldu mu?
Yooo
dedi şaşkınlıkla...
neden
dolaşayım ki,
ne için dolaşayım?
Ben...
burda...
böyle..
hep...? ? ?
yoksa yoksa....!
Hayır,
hayır bilmiyorum..
bilemem de
benim hiç
çakılasılığım olmadı ki..
Sonra bazan
gidesi gelenin
gidesinin bittiği
noktada durası gelir...
durur...
hatta
bazan gidesi gelenin
giderken
gidesi bitip
geri gelesi geldiği bile olur..
Bu...
hep...
durası...
gidesi...
gelesi...
sormaksızın...
dönesi...
sonra
durası..
gidesi..
ya da
senin gibi çakılası
ve
bütün bunları hiç bilmeyesi..
anlamadım
dedi
çit..
gülümsedi kuş..
(Sıla Nur Köken)
büyük şehirlerde, metropol hayatı süren herkesin arzusudur bu. herkes bodruma yerleşip, domates yetiştirmeyi ister kanımca. lakin mütemadiyen kalan oluyoruz, o ayrı.
o duygu hiç gitmedi
Çocuk...
Sil yüzünden tüm yalanlarını bu şehrin.
Topla kalbini cadde cadde, sokak sokak...
Kazı ayak izlerini birer birer gri kaldırımlarından...
Bakma yüzlerine hiç...
Görme onları...
Çocuk bu kez ağlama...
Bu kez git!
Çocuk...
Her vedanın ardında bir bekleyeni vardır kimsenin bilmediği...
Ve her gözyaşının altında bir dua kimsenin duymadığı...
Çevir gökyüzüne başını...
Bakma arkana!
Daha sert basa basa, daha güçlü!
Anlat bu kara şehrin yollarına ak adımlarınla!
Gitmek yenilmek değil, kazanmak da!
Gitmek gitmektir işte...
Hepsi bu...
bunalım takılıyo arkadaş