1.5 saat boyunca gözleri birbirine dikip bağırmak, elele şarkı söylemek, set list falan çok ilginç dakikalardı,
1.5 saatin her dakikası, sonrası mest birgündü, yazdım bir kenara bugünü.
@olympian
abicim, zaten neredeyse oracıkta heyecandan ölecektik, kimsenin katletmesine gerek kalmayacaktı :)))
ben hala merak ediyorum acaba bizden başka festival alanında James üyelerinden birini gören olmadı mı?
hayret ediyorum! o kadar gezindiler ortalıkta yahu.
valla göremediyseniz o sizin eksiğiniz bizim fazlamız değil, bunu da kızdırmak için söylemiyorum.
darısı herkesin başına, çünkü inanılmaz bir histi.8)
Tim Booth ve Jim Glennie ile konuştuktan hemen sonra David Baynton-Power ve Larry Gott'la da karşılaştık. Daha önce Türkiye'ye defalarca gelmişler. Tim bana nereli olduğumu sordu, İzmirliyim deyince İzmir'i ne kadar çok sevdiğini anlattı. Ben buna hayret ederken hemen akabinde David'in Türkiye'ye ilk olarak 1991'de geldiğini öğrendik. Hatta David annesinin de geldiğini, bir daha geri dönmediğini ve şimdi Fethiye'de yaşıyor olduğunu söyledi. Yaa yaa...
Larry Gott da konserlerden ve fotoğraflarda göründüğünden çok daha karizmatik bir adammış bu arada.
Yanarım yanarım Saul'u göremediğime yanarım.
charlie zaten fotolarla birlikte blogda yazacaktır daha ayrıntılısını. süper fotoğraflar var elinde, biliyorum 8)
@serdarcharliebrown
Rüya olmadığını sen resimleri yolladıktan sonra idrak edebildim. Rüyaların resmi çekilemez. Hala inanamıyorum. En inanamadığım ise konser sonrası karşılaşmamızda tanımış olması!!
Ulen TIM BOOTH BENİ TANIYOOOORRRR!!!!
Yok bunun dahası!!!
daha diyeceklerim var ama zaman yok.
tim booth'la yolda karşılaşmak, sohbet etmek, tim booth'un konser sırasında gözünün içine bakarak şarkı söylemesi, sahneden inerken son bir bakışla gülümsemesi, konser sonrası yolda tekrar karşılaşmak ve tim booth'un tanıması. bir rüya kurgulamamı isteseler bu kadarını hayal edemezdim.