Çıglık atarak uyandım yine uykumdan dün gece..kabuslar adeta bedenime yapısmıstı...kendimden korkarcasına yaktım evin tüm ısıklarını ama bir kendimi aydınlatamadım..içimdeki karanlıgı alevlendiremedim.sehrin ısıklarından medet umarcasına attım kendimi sokaga..hayaller ve yenilgiler masum ama zarar veren oyunlar oynuyordu beynimde..kaldırımlara çizmek istedim mutsuzluğumu ve olanca hızıyla kosmaya basladım...belki gece bir kapı acar alır beni koynuna diye..yine olmadı düstüm dizlerimin üzerine.Sakin bedenlerin aykırı günahlarını yüzüme vururcasına aglattı beni dolunay..oturup nefeslerimi sindirdim gözyaslarıma.avuclarıma dökülen hüznü savurdum gökyüzüne .daha da kararmalıydı gece ..kendi karanlığım o kadar büyüktü ki imkan vermemeliydim daha aydınlık bir dünyaya...sıkıca yumdum gözlerimi.ve bekledim ölümün mutlu ruhsuz tadını..belki son bir sansım kalmıstır hayata tutunmak için...kendimi öldürürcesine sıktım gözlerimi acıma inat..ama olmadı günes yine dogdu yine insalar işlerine baktı..bense içime işleyen bu acınla yine agladım yine yattım sokaklarda...biliyorum senin için bir önemi yok..sıcak yatagında uyuyordun...beldi birgün verecegim son nefesi hayat usulca yüzüne bir yagmur damlası olarak bırakır..o zaman ben sende kendini asan minik bir çocuk olurum...sonsuza kadar yine farkında olmadan ruhum ellerinde olarak...
(0 puan) |
