brecht'in en akıl almaz oyunu, en bi başyapıtıdır. brechtyen tiyatroda en önemli öğe, oynayanların kendi yorumları olduğundan komedi öğesi değişebilir ama, oyunun içindeki duygu, hüzün hiçbir zaman kaybolmaz. bir yandan kahkahalarla gülerken bir yandan maddi gücü olmadığı için hiçbir gücü olmayan bu insanların çaresizliğine, azimlerine bakarak içini parçalar insan. gülmenin ve düşünmenin aynı anda gerçekleşebildiği nadide eserlerdendir.
izledikten sonra çıkıp giderken, bir isteğine kavuşamayıp saatlerce ağlayan, fakat en sonunda teselli edilip sevindirilen bir çocuk gibi garip bir duygu yoğunluğu hisseder izleyici, üzülmüş, duygulanmış, fakat oyunun sonundaki umut ile umut kazanmış, teselli bulmuştur. eskisi gibi kalmaz, çok şey değişir..