kapı, içerisi ile dışarısını ayırır.
bildiğimiz en etkin, en çok gözlenen ve kullanılan sınırdır. içerisini güvende tutar, dışarıyı ise dışarıda bırakır. bir kapı sayesinde bir içerimiz ve bir dışarımız olur, içerisi bizim olan, dışarısı herkese ait olandır.
kapı ile biz, bize ait olanın sınırını belirleriz. bir kapı ile başkalarının bize ait olana girmesini engeller, kendi egemenlik alanımızın denetimini yapar, ama en başta kapı sayesinde egemenlik alanı kurarız. bu egemenlik alanı dışarının giremeyeceğidir, bu egemenlik alanının mülkiyeti bizimdir, bu egemenlik alanı bize ait olan her şeyin, bizim biz olabildiğimiz her yerin ölçüsüdür zira biz kapalı kapılar ardında kendi imparatorluğumuzu kurarız.
ister oda kapısı, ister evimizin kapısı, ister apartmanın kapısı isterse bir kalenin kapısı, kapılar tedirginlikle çalınır ve tedirginlikle açılırlar. dışarıdaki içeriye girmek isteyen ancak buna hakkı olup olmadığını her batımda düşünen, içerideki ise kapıyı açmak zorunda kalmanın verdiği korkuyu yaşayandır. çünkü herkes bilir ki, bir kapıyı açmak demek yalnız menteşeleri oynatmak demek değildir, bir kapıyı açtığında kapının arkasındaki hayata da kapıyı çalan buyur edilir.
her kapının arkasında farklı bir hayat vardır. evine misafir olduğumuz arkadaşımızın yatak odasının kapısında huysuzlanırız, oraya girme hakkımızın olup olmadığını on beş kere sorgular her sorgudan sonra da oraya girme hakkımız bulunmadığına inanırız. beraber içmiş olabiliriz, hovardalık yapmış olabiliriz, 30 tane kavgaya girmiş olabiliriz ancak kapalı bir kapı varsa, işte orada durmamız gerektiğini biliriz. çünkü o kapının arkasındaki hayat salondaki hayat değildir, ev kapısından girmiş olmak demek o hayata da girebilecek olmak manasına gelmez. matruşkalar gibi her kapının arkasında farklı bir hayat durur ve her hayat için farklı bir hak sahibi olmak gerekir. her hayata girmek için o hayata ait olmak gerekir.
biz sokakla apartmanı ayıran kapılara saygı gösterip, hakkımız olmadıkça kapıları açmazken, çocuklar kapıları çalıp kaçarlar. bizim gösterdiğimiz saygı esasında kendi egemenlik alanlarımıza gösterilmesini istediğimiz saygı iken, çocuklar hürdürler, onların egemenlikleri altında bir şey yoktur, bundan apartman kapılarını anlamazlar, hiç tedirgin olmadan çalar, tanımadıklarının apartmanlarına da girer oynar, zillere basıp basıp koşarlar. deli olduklarından değil, egemen olmadıklarından, bizim sinirimize güldüklerinden değil, sinirlenmemizi anlayamadıklarından gülerler. kapıların arkasında bir yaşamı olmayanlar, kapıları da anlamazlar.
bir iş yerinde "kapılar açılır" ve bazı "kapılar kapanır". bir şirketteki mevki, açabileceğin kapı sayısıyla özdeştir. şirkete yeni girmiş biri kendi odasında gizli kapaklı oturur, hiyerarşide kendisiyle eşit olanların kapısını çalıp içeri girerken, üstlerinin kapısının önünde çağırılmayı bekler, patronun kapısına uzaktan bakarak oradaki hayata imrenir. bir patronsa, bütün kapıların hakimidir, herkesin kapısını aniden açar, herkes onun kapısının eşiğinde çağrılana kadar dururken, o odanın en güzel yerine geçer oturur. patronla işçi arasındaki fark, kapı çalındığında yaşanılan tedirginlikte gizlidir, patronlar "içeri gel" diye emir vermenin kudretini, işçiler "kim geldi acaba"nın, biraz da basılmaya benzer, heyecanını yaşarlar.
bir kapı, orasıyla burası, içerisiyle dışarısı arasındaki farktan ibaret değildir, bir kapı ben ve senin ne olduğunu, kim olduğunu ve nasıl yaşadığını da belirler. 2 metrelik dev meşe ağacı kapılar arkasındaki yaşam ile ucuz sunta arkasındaki yaşam, hatta kapısız bir odadaki koyuluk kapının içinden dışarı sızar, daha biz kapının önünde yaşanılan, yaşadığımız veya bizim yaşamadığımız hayatı görürüz, had çizgimiz belirlenir.
çelik kapılar, asma kilitler yalnız içerinin ne kadar korunmaya muhtaç olduğunu değil, dışarının ne kadar tehlikeli olduğunu da gösterirler. çelik kapılardan mürekkep, asma kilitli kapılar arkasındaki yaşamların bir şehrin en güzel mahalleleri olması, şehrin en güzel mahallelerinin en tehlikeli yerler olduğunu göstermez elbet, o mahallenin, o apartmanın korunacak zenginliğe sahip insanlara sahip olduğunu gösterir, ancak bu kapılar fetiş gibi çoğalması, her birinde ayrı tedirginlikle bin kilidin teker teker kilitlenmesi insanların tehlikeye karşı korkusunu gösterir ve gerçekten böyle yerlerle dolu şehirler tehlikelidir. içeride korunmaya muhtaç olan şey, dışarıya göre ne kadar çoksa o kadar kilide sahibiz, her birinde de dışarıyla olan gerçek bağları kopartır, bir kapının arkasında güya "güvende" yaşamanın sahte huzurunu yaşarız. gerçekse sokaktadır ve tehlikeler hala vardır, sadece kilitlerimizi açabilecek kadar güçlenmeyi beklemektedir.
fakir mahallelerinde, çoğunlukla çelik kapılar, lazer sistemler, asma kilitler, alınacak para olmadığından ve içeride de zaten korunacak bir şey bulunmadığından kullanılmaz, yerine sunta kapılar vardır. bu mahalleler daha tehlikesiz olduğundan değil, tehlikenin göbeğindeki bu mahallelerde yaşayanların birbirlerine tehdit oluşturmamasından. bir tehdit olsa bile, o kapının içine kapı açılmadan çok önce sızar ve o tehdit geldiğinde kapı zaten açık durur.
dergah kapıları küçücük, dar ve basıktır. her girişinde insanı eğer, ezer, süklüm püklüm eder. mürid kapıdan girmeden önce kendinden geçmeli, eğilmeli, yerlerde sürünecek gibi, belini kıra kıra, sıkıla sıkıla o kapıdan geçmelidir. nefsin terbiyesi eğilmeyi öğrenmekle başlarsa, dergah ilk dersi daha girişte verir, adamı yere çöktürür.
ama iktidarın kapıları büyük ve yücedir. dev kapılardan insan haşmetle geçer, iktidarın yüceliği ve büyüklüğü önünde birey olarak ezilir. iktidar olansa, o kapının açılmasıyla başı döne döne, yeryüzünün hakimi gibi salonuna ayak basar. kapı bir kere kapandığı zaman, kendisi hariç kimsenin giremeyeceği bir yerdedir artık. o kapı yalnız dışarıyla içeriyi ayırmaz, yürünen yolları, yalnız o zaman diliminde bir kişinin girebildiği odaları, sokakları, şehirleri de ayırır. iktidarın kapısı arkasında, iktidar bütünüyle yalnızdır ve herkes artık o kapıdan girerken ona tabidir.
hayatta kapılardan geçeriz. birileri bize kapıları açar, o kapılardan girer, bazı kapıları zorlar, çalar, tekrar tekrar yumruklar vurur ve nihayetinde kendi odalarımıza yerleşiriz. her oda bir sonraki odaya, odalar evlere, evler sokaklara sokaklar başka apartmanlara açılırken, bin kere o kapıdan girebilecek insan olduğumuzu ispatlar, o kapıdan giren olmaklığımızla kendimizi diğerlerinden ayırırız. kovulduğumuz kapılara bin kere kovulmak için tekrar gider veya başka kapıları dener, kendimize ait olanı hiç çekinmeden ararız.
nihayetinde bin kapıdan sonra bir kapının arkasında bize ait olanla yaşamak için, her gün evden çıkar, kapılardan içeri girer, kapılardan dışarı çıkar, kapılar arkasında çalışır, didinir, emek verir, bir kapıdan arabaya binip, evimizin kapısından içeri girip, bir sonraki güne hazırlanır ve bizim kapımızı bulmak için mücadeleye devam ederiz.
içeriden dışarıya, dışarıdan içeriye geçen bu hayatta dışarıyı içeriye taşır, içeriden dışarıya taşınır, eşiklerden atlar, kapısız köylerde şaşırır kendi kapımızı ararız.
hiç açmadığımız bin kapının gölgesinde, bize ait olan tek kapının peşinde sürülen hayat, tek bir kapı gerisinde vefatla son bulsa da, bütün hikayenin özeti o kapı olur.
sunta veya çelik, o kapının arkasındaki hayattır aradığımız ve sunta veya çelik kapının arkasındaki hayata eriştiysek mutlu olacağız.
Aethewulf #
kapı ile ilgiliyim diyenler
toplam 5 kişi bulundu. 5 adedi gösteriliyor.
kapı hakkında
~4 ahkam var.
there are things known and things unknown and between are the doors.
Baaa
01 Mart 2007 13:26
(0 puan) |
kapı, içerisi ile dışarısını ayırır.
bildiğimiz en etkin, en çok gözlenen ve kullanılan sınırdır. içerisini güvende tutar, dışarıyı ise dışarıda bırakır. bir kapı sayesinde bir içerimiz ve bir dışarımız olur, içerisi bizim olan, dışarısı herkese ait olandır.
kapı ile biz, bize ait olanın sınırını belirleriz. bir kapı ile başkalarının bize ait olana girmesini engeller, kendi egemenlik alanımızın denetimini yapar, ama en başta kapı sayesinde egemenlik alanı kurarız. bu egemenlik alanı dışarının giremeyeceğidir, bu egemenlik alanının mülkiyeti bizimdir, bu egemenlik alanı bize ait olan her şeyin, bizim biz olabildiğimiz her yerin ölçüsüdür zira biz kapalı kapılar ardında kendi imparatorluğumuzu kurarız.
ister oda kapısı, ister evimizin kapısı, ister apartmanın kapısı isterse bir kalenin kapısı, kapılar tedirginlikle çalınır ve tedirginlikle açılırlar. dışarıdaki içeriye girmek isteyen ancak buna hakkı olup olmadığını her batımda düşünen, içerideki ise kapıyı açmak zorunda kalmanın verdiği korkuyu yaşayandır. çünkü herkes bilir ki, bir kapıyı açmak demek yalnız menteşeleri oynatmak demek değildir, bir kapıyı açtığında kapının arkasındaki hayata da kapıyı çalan buyur edilir.
her kapının arkasında farklı bir hayat vardır. evine misafir olduğumuz arkadaşımızın yatak odasının kapısında huysuzlanırız, oraya girme hakkımızın olup olmadığını on beş kere sorgular her sorgudan sonra da oraya girme hakkımız bulunmadığına inanırız. beraber içmiş olabiliriz, hovardalık yapmış olabiliriz, 30 tane kavgaya girmiş olabiliriz ancak kapalı bir kapı varsa, işte orada durmamız gerektiğini biliriz. çünkü o kapının arkasındaki hayat salondaki hayat değildir, ev kapısından girmiş olmak demek o hayata da girebilecek olmak manasına gelmez. matruşkalar gibi her kapının arkasında farklı bir hayat durur ve her hayat için farklı bir hak sahibi olmak gerekir. her hayata girmek için o hayata ait olmak gerekir.
biz sokakla apartmanı ayıran kapılara saygı gösterip, hakkımız olmadıkça kapıları açmazken, çocuklar kapıları çalıp kaçarlar. bizim gösterdiğimiz saygı esasında kendi egemenlik alanlarımıza gösterilmesini istediğimiz saygı iken, çocuklar hürdürler, onların egemenlikleri altında bir şey yoktur, bundan apartman kapılarını anlamazlar, hiç tedirgin olmadan çalar, tanımadıklarının apartmanlarına da girer oynar, zillere basıp basıp koşarlar. deli olduklarından değil, egemen olmadıklarından, bizim sinirimize güldüklerinden değil, sinirlenmemizi anlayamadıklarından gülerler. kapıların arkasında bir yaşamı olmayanlar, kapıları da anlamazlar.
bir iş yerinde "kapılar açılır" ve bazı "kapılar kapanır". bir şirketteki mevki, açabileceğin kapı sayısıyla özdeştir. şirkete yeni girmiş biri kendi odasında gizli kapaklı oturur, hiyerarşide kendisiyle eşit olanların kapısını çalıp içeri girerken, üstlerinin kapısının önünde çağırılmayı bekler, patronun kapısına uzaktan bakarak oradaki hayata imrenir. bir patronsa, bütün kapıların hakimidir, herkesin kapısını aniden açar, herkes onun kapısının eşiğinde çağrılana kadar dururken, o odanın en güzel yerine geçer oturur. patronla işçi arasındaki fark, kapı çalındığında yaşanılan tedirginlikte gizlidir, patronlar "içeri gel" diye emir vermenin kudretini, işçiler "kim geldi acaba"nın, biraz da basılmaya benzer, heyecanını yaşarlar.
bir kapı, orasıyla burası, içerisiyle dışarısı arasındaki farktan ibaret değildir, bir kapı ben ve senin ne olduğunu, kim olduğunu ve nasıl yaşadığını da belirler. 2 metrelik dev meşe ağacı kapılar arkasındaki yaşam ile ucuz sunta arkasındaki yaşam, hatta kapısız bir odadaki koyuluk kapının içinden dışarı sızar, daha biz kapının önünde yaşanılan, yaşadığımız veya bizim yaşamadığımız hayatı görürüz, had çizgimiz belirlenir.
çelik kapılar, asma kilitler yalnız içerinin ne kadar korunmaya muhtaç olduğunu değil, dışarının ne kadar tehlikeli olduğunu da gösterirler. çelik kapılardan mürekkep, asma kilitli kapılar arkasındaki yaşamların bir şehrin en güzel mahalleleri olması, şehrin en güzel mahallelerinin en tehlikeli yerler olduğunu göstermez elbet, o mahallenin, o apartmanın korunacak zenginliğe sahip insanlara sahip olduğunu gösterir, ancak bu kapılar fetiş gibi çoğalması, her birinde ayrı tedirginlikle bin kilidin teker teker kilitlenmesi insanların tehlikeye karşı korkusunu gösterir ve gerçekten böyle yerlerle dolu şehirler tehlikelidir. içeride korunmaya muhtaç olan şey, dışarıya göre ne kadar çoksa o kadar kilide sahibiz, her birinde de dışarıyla olan gerçek bağları kopartır, bir kapının arkasında güya "güvende" yaşamanın sahte huzurunu yaşarız. gerçekse sokaktadır ve tehlikeler hala vardır, sadece kilitlerimizi açabilecek kadar güçlenmeyi beklemektedir.
fakir mahallelerinde, çoğunlukla çelik kapılar, lazer sistemler, asma kilitler, alınacak para olmadığından ve içeride de zaten korunacak bir şey bulunmadığından kullanılmaz, yerine sunta kapılar vardır. bu mahalleler daha tehlikesiz olduğundan değil, tehlikenin göbeğindeki bu mahallelerde yaşayanların birbirlerine tehdit oluşturmamasından. bir tehdit olsa bile, o kapının içine kapı açılmadan çok önce sızar ve o tehdit geldiğinde kapı zaten açık durur.
dergah kapıları küçücük, dar ve basıktır. her girişinde insanı eğer, ezer, süklüm püklüm eder. mürid kapıdan girmeden önce kendinden geçmeli, eğilmeli, yerlerde sürünecek gibi, belini kıra kıra, sıkıla sıkıla o kapıdan geçmelidir. nefsin terbiyesi eğilmeyi öğrenmekle başlarsa, dergah ilk dersi daha girişte verir, adamı yere çöktürür.
ama iktidarın kapıları büyük ve yücedir. dev kapılardan insan haşmetle geçer, iktidarın yüceliği ve büyüklüğü önünde birey olarak ezilir. iktidar olansa, o kapının açılmasıyla başı döne döne, yeryüzünün hakimi gibi salonuna ayak basar. kapı bir kere kapandığı zaman, kendisi hariç kimsenin giremeyeceği bir yerdedir artık. o kapı yalnız dışarıyla içeriyi ayırmaz, yürünen yolları, yalnız o zaman diliminde bir kişinin girebildiği odaları, sokakları, şehirleri de ayırır. iktidarın kapısı arkasında, iktidar bütünüyle yalnızdır ve herkes artık o kapıdan girerken ona tabidir.
hayatta kapılardan geçeriz. birileri bize kapıları açar, o kapılardan girer, bazı kapıları zorlar, çalar, tekrar tekrar yumruklar vurur ve nihayetinde kendi odalarımıza yerleşiriz. her oda bir sonraki odaya, odalar evlere, evler sokaklara sokaklar başka apartmanlara açılırken, bin kere o kapıdan girebilecek insan olduğumuzu ispatlar, o kapıdan giren olmaklığımızla kendimizi diğerlerinden ayırırız. kovulduğumuz kapılara bin kere kovulmak için tekrar gider veya başka kapıları dener, kendimize ait olanı hiç çekinmeden ararız.
nihayetinde bin kapıdan sonra bir kapının arkasında bize ait olanla yaşamak için, her gün evden çıkar, kapılardan içeri girer, kapılardan dışarı çıkar, kapılar arkasında çalışır, didinir, emek verir, bir kapıdan arabaya binip, evimizin kapısından içeri girip, bir sonraki güne hazırlanır ve bizim kapımızı bulmak için mücadeleye devam ederiz.
içeriden dışarıya, dışarıdan içeriye geçen bu hayatta dışarıyı içeriye taşır, içeriden dışarıya taşınır, eşiklerden atlar, kapısız köylerde şaşırır kendi kapımızı ararız.
hiç açmadığımız bin kapının gölgesinde, bize ait olan tek kapının peşinde sürülen hayat, tek bir kapı gerisinde vefatla son bulsa da, bütün hikayenin özeti o kapı olur.
sunta veya çelik, o kapının arkasındaki hayattır aradığımız ve sunta veya çelik kapının arkasındaki hayata eriştiysek mutlu olacağız.
Aethewulf
11 Ocak 2007 04:48
(7 puan) |
İLGİLİ OLABİLECEK ETİKETLER
 |
bu etiketin kural dışı olduğunu düşünüyorsanız, yandaki ikona tıklayıp rapor edebilirsiniz. |
