konser insanı olmak emek ister, alın teri ister. hele ki istanbul dışında yaşıyosanız bu istekler katlanır. para biriktir, para biriktir, bilet al, para biriktir, otobüs bileti al, kalcak yer ayarla, okulda devamsızlık kas falan bunlar zor işler.
2002 Dream Theater konseriyle başladım, bırakamıyorum. Opeth x3, Rock The Nations, Necrophagist x2, Rock Republic, Vader, yerli grup konserleri, bilmemne derken hayatımı yedi bu illet. Hala da yemeye devam ediyo...
Bi de Masstival çok bomba olcakmış bu sene...
konser insanı olmak zordur...
kulağının çınlaması bitmeden hemen başka konsere gidersin. öğrenci olduğun için paran kalmaz cebinde bi sürü konser kaçırırsın. evin konser alanlarına uzaksa geri dönüşün dert olur.
ama... konserin olduğu bir kaç saat huzurlu olduğun, dertlerinden uzaklaştığın,eğlendiğin, hayatın tadını çıkardığın andır. konserler işte insanı böle yapar.