Newman'ın ''temel estetik kök'' adını verdiği şey ''boşluk karşısındaki trajik durumuna, kendine dair farkındalığına ve çaresizliğine karşı duyduğu korku ve kızgınlıkla çığlık atan...hırıltılar çıkaran ilk insandan ayrılamaz.'' İnsanın ilk ifadesi, tıpkı rüyası gibi estetikti. Konuşma, iletişim talebinden değil, şiirsel bir çığlıktan doğdu. ''Kendine dair farkındalığın beyhudeliğiyle dolu, insancıl olmayan bir evrende insanın yalıtılmışlığını gösteren ilk edimdi.'' Bilinemez olana yönelik bir hitaptı. (Sanatın Sonu-Donald Kuspit)