sosyomat.com

legend of 1900 hakkında

~1 ahkam var.

“ Onun gibi bir dost gerçek bir dosttur. Bir daha öylesi bulunmaz. Eğer denizden ayağınızı kesmeye karar verirseniz, ayaklarınızın altında daha katı bir şeyler olmasını isterseniz ve eğer öyleyse, bir daha çevrenizde tanrıların müziğiniduyamayacaksınız demektir. Ama onun da dediği gibi, anlatacak iyi bir hikayeniz varsa asla işiniz bitmemiştir...İyi bir hikaye bulmadıkça ve biri size anlatmadıkça bu işi gerçekten yapamazsınız. Sorun şu ki, kimse bu hikayenin tek sözcüğüne bile inanmıyor…”

“ Nerede yaşadığın değil, ne için yaşadığın önemli…”
Film bir sabah gün ağarırken bir limanın basamaklarında açılır. Bu özel hikayeyi bize anlatacak olan Max Tooney basamaklarda oturmaktadır. Max çok sevdiği trompetini satmak zorundadır. Bir rehin dükkanına gider. Orada kendisinden trompetini satın alan dükkan sahibi, tesadüfen Max’ in son kez çaldığı trompetinden o sihirli notaları duyar. Bu notalar, 1900’ ün yaptığı tek taş plak kaydına, “Playing Love” a aittir. Ve Max satıcıya hikayesini, 1900’ ün hazin hikayesini anlatmaya başlar…

“ Okyanus eviydi, karaya asla ayak basmamıştı. Limandan karayı yüzlerce defa görmüştü, ama gemiden asla inmemişti. Sorun şuydu: Dünyanın bilmediği gibi O hiç varolmamıştı. Adının varolduğu hiçbir şehir, mabed, hastane, hapishane ya da beyzbol takımı yoktu. Bir ülkesi yoktu. Bir doğum tarihi bile yoktu. Ailesi yoktu, resmi olarak asla doğmamıştı…”
Evet. 1900, Virginian’ da doğmuştur. Tek ve en büyük ailesi bu gemidir…Bu gemide büyür. Ünü sınırları aşan yetenekli bir piyanist olur, hatta sırf bu yeteneğini duyup onu piyano düellosuyla altetmek isteyenlerin bile bu gemiye binmek isteyeceği kadar yetenekli bir piyanist olur 1900. O eski ve unutulmaz westernlerin düello sahnelerine selam edercesine çekilen bu düello sahnesindeki tek fark silahların piyano, düellocuların da Jelly Roll Morton ve 1900 oluşu.
1900’ ün düello sonunda yanmayan sigarasını az önce çaldığı piyanonun kızgın tellerine götürüp yakması ve yanan sigarayı kendini o ana dek dünyanın en iyi Caz piyanisti sanan Jelly Roll Morton’ ın ağzına tıkıverişi… Bu düello sahnesi hem filmin en unutulmaz sahnelerinden biri, hem de bu film için piyano çalmayı öğrenen Tim Roth’ un da bir oyuncu ve harika bir piyanist olarak alkışı hak eden azmine ve performansına deyim yerindeyse onlarca kez şapka çıkartacağınız bir sahne. Tabii başka sahneler de var, kendinizi sanki bir Fellini filminde hissettiğinizi sandığınız çok güzel ama bir o kadar da hüzünlü anlar bunlar. Mesela 1900’ ün fırtınalı bir gecede yeni tanıştığı dostu Max Tooney ile birlikte geminin balo salonunda frenlerini serbest bıraktığı piyanoyu çalarken, ordan oraya savrulurcasına yaptığı vals… Yağmurlu bir akşamüstü güvertede ilk kez aşık olduğu ve tek aşkı olacak olan kadına hiçbir şey söyleyemeden bakışı, yağmur damlalarının elinde tuttuğu paketteki o tek kopya taş plak üzerine düşmesi…

“Kış gelir ve sen yine bekleyemezsin. Yaz gelir ve sen kışın ortasında yaşarsın. Bu yüzden seyahatten asla yorulmazsın. Her zaman gidilecek, yazın yaşandığı bir yer vardır. Bu benim için yeterli görünmüyor mu?...”
Yılların yorgunluğuna yenik düşen Virginian eski güzel günlerinden çok uzakta, limanda bir harabedir şimdi. Kilolarca dinamitle yokolmayı bekleyen bir harabe..Ama Max Virginian’ ın tamamen boş olmadığını düşünmektedir. Hayatı boyunca o gemiden inmeyen 1900 mutlaka içeride bir yerlerdedir. Max onu bulmak, ona ulaşmak, dostunun hayatını kurtarmak için geminin dinamitlenmesinin geciktirilmesini sağlar ve trompetini sattığı dükkanın satıcısından bir fonografla birlikte o tek kopya taş plağı ister, zamanında 1900’ ün doldurduğu tek kopya olan “Playing Love” ı. Gemiye gider. Artık o eski görkeminden geriye hiçbir şey kalmamış olan balo salonunun ortasına oturur, plağı fonografa koyar ve sesi de sonuna kadar açar. 1900 ona ulaşıncaya ve o 1900’ e ulaşana dek defalarca Playing Love’ ı çalar.. Ve sonunda….

Hiçbir kara parçasına ayak basmadığı için tarifi imkansız bir aidiyet duygusuyla kendisini vereden ve ruhunu taşıdığına inandığı gemisine bağlanan, Alessandro Baricco’ nun Novecento’sundan, görüntü yönetmeni Lajos Koltai’ nin sinematografisi ve Ennio Morricone’ nin muhteşem piyano partisyonlarıyla süslenen, Cinema Paradiso ve Il Postino’ nun da yönetmeni olan Giuseppe Tornatore’ un yönetmenliğiyle hayat bulan, Tim Roth’ un oyunuyla adeta devleştiği, hiç kimse için yaşamayan, kocaman bir dünyada mutsuzlukla varolmak yerine içinde doğduğu geminin pruvasıyla kıçı arasında varettiği küçücük dünyasında yalnızca piyanosuyla mutlu olarak yaşamayı seçen, notaların belirlediği bir rotada müziği için ün, para ve hatta aşktan bile vazgeçerek kendini vareden, ait olduğu tek yer olan gemisiyle aynı sonu seçerek hayatın aslında ne demek olduğunu, neyi ifade ettiğini gösteren belki gerçek, belki de hepimizin içinde yaşayan bir piyanistle, bir masal kahramanıyla bizi tanıştıran ve izleyenin yüreğini burkan bir masal film The Legend Of 1900…

“Ben bu gemide doğdum, ve dünya yanımdan geçti gitti.
Ama bir seferde ikibin insan. Ve orada dilekler vardı. O dilekler asla pruvayla kıç arasından büyük değildi. Siz mutluluğu oynuyorsunuz ama piyanoda sonsuzluk yoktur. Ben böyle yaşamayı öğrendim…
Kara mı? Kara benim için çok, çok büyük bir gemi. Fazla güzel bir kadın. Fazla uzun bir seyahat, parfümü çok güçlü. Bu müziği nasıl yapacağım, bilmiyorum. Bu gemiden asla çıkamam. En iyisi hayatımı burada bitirmek. Ne de olsa ben kimse için yaşamıyorum…”

Burtonesk   11 Kasım 2006 19:02        (5 puan)  |    
rapor et