"selim, insanın yaratıcı hayal gücünü öldürüyordu. kambur duruşu, dağınık saçları ve ütüsüz elbisesiyle selim, insanı can sıkıntısı ve ümitisizliğe sürüklüyordu. insan ona bakınca, gerçi bir süre kendinden memnun oluyordu; fakat sonunda canı sıkılıyordu."
eller boşta kalıyor, tutunamıyorlar toprağa
anlatamıyorlar anlatılamayanı...
anlatmak gerek: düşman sarmış her yanı
oysa, mesela selim ışık
anlatmadan anlaşılmaya aşık...
böyle adama
(darılma ama)
yaklaşmaz hiçbir güzellik,
doğduğu günden beri kalbinde bir delik,
almak için bütün sızıları içine...
..."
her halde, türk edebiyatındaki en iyi simgelerden biridir.
selimcim ışık, çok yemek yer. başladı mı doymak bilmez. türk'tür epey.
boşuna üfürüp durmayalım..işte selim ışık..can yücel'in ağzından hem de...
"Belkim bir kertenkeleydim
piç edilmiş bir yağmurun serini
bir güzelin çirkiniydim
çirkinlerin en güzeli
yeşil koşsa güneşlerin gölgesi
ben en hızlı yeşiliydim
kurbağa yarışlarında annemin
çatal matal kaç çataldım kim bilir
bin dereden bir kendimi getirdim
haydan gelip huya giden bir huysuz
heyheyler içinde bir heydim
belkim yedi belkim sekiz belaydım
düdük çalar hırsızlanmış polisler
ben korkudan üstlerime işerdim
üç yıldızlı bir albaydı gökyüzü
karşısında önüm açık gezerdim
ağzı bozuk meymenetsiz bir ozan
rus cenginde çağanozdum bir zaman
iki gözüm iki koltuk-eviydi
mavilerim bir miyobun koynunda
kendi düşen köyler kentler ağlamaz
sur dışında ben oturur ağlardım
ekmek diye bağrışırdı bebeler
elma derler ben ortaya çıkardım
ağıtlarla kutlanırdı İsa-doğdu gecesi
fildişinden bir kuleydim yıktım kendimi
bilmem hangi keloğlanın fesiydim
bir püskülsüz sümbülteber tohumu
fesleğenler yaprak dökmüş şerrimden
bir naraydım kimse bilmez nereden
ya yakından ya uçmaktan gelirdim
belkim ince belkim kalın bir sestim
belkilerin kol gezdiği saatta
belkim belki bile değildim."
belki bir kertenkeleydi..belki belki bile değildi...huysuz sevgilimdi..
turgut "özben" ini, selim' in "ışık"ında buldu diye üfürür edebiyat alimleri..nitekim selim' in vicdan azabı turgut kadar kıllı olamazdı...selim ışık bir tanımdır, dünyada şimdiye değin yaşayıp duran ve muhakkak teoman adlı musikişinasın "evinden uzak yalnız kovboy" olarak az da olsa literatüre kazandırmaya çalıştığı büyük bir güruhun yanına iki nokta çakmış, yanına bir güzel bağdaş kurmuştur...selim ben dahil birçok kadının kayıp aşkı, huysuz oğludur...turgut' un şifoniyer, salon salamanje gibi objelerle döşeli evine, türkçe hiçbiryer kalmamış olduğu gerekçesiyle gitmeyi reddeden bir modern zaman efsanesi..işte o hepimizin kaçırdığı ve kaçırdığı için deli gibi hayıflandığı trende yapayalnız ve mağrur bir deliydi..
küçük hesaplar yapmayan 'katıksıziyiinsan' selimcim ışıkcım.
Çiçeklerden papatyayı insanlardan selim’i sevdim.
messenger yöneticisi bir smile grafik edin..rock çi ve gülen adam olsun lütfennnn
:)))))))))))))))))
bi bu etiket kalsın bari senı gördükçe tavana vurmayım:Pp
aynı anda arkadaş ağına hızla arkadaş ekler o:pPp
Selim'ciğim Işık (saçmaktadır), Turgut'çuğum Özben'liğini aramaktadır. Biz olamayacak kadar uzaktalar bizim gerçekliğimize. O karakterlerin dahası var ve aslında yaratıcısının kahrına sebeptir. Edebi bir eserin, hayati bir eserden daha sahici olması ne garip.
şarkısı yarıda kaldı, aklı da karıda kaldı... sebep olanların gözü körolsun
hayatlarıyla yanlış olanların ölümleriyle doğru olmalarına imkan var mıdır?
don quijote bok yesin selim ışık'ın yanında. Yel değirmenlerine saldırmak kolay. İnsan kendi kendine saldırabilmeli. Selim insanlık için kendi kendini bitirdi. ve hiç şikayet etmedi.
Üzgün bir yüzdür ışıkların arasında
nerden gelir bilinmez doğası
dünya onun için bir tragedya
Her hikaye sonrasında ölüm alır
Selim ışık'ı.
"...Bir silgi gibi tükendim ben.Başkalarının yaptıklarını silmeye çalıştım.Mürekkeple yazmışlar oysa.Ben, kurşunkalem silgisiydim. Azaldığımla kaldım..."
'güwen'in diger adı...
Selim Işık, anlatmadan anlaşılmaya aşık...
''senden hatırladıklarım damla damla su gibidir
elin ayağım olayım,Selim bana haber getir.
yaşayışın benim için zahmet-i devr-i esatir
vesaik-i perişanım sinemde ağu gibidir.''
tutunamayanlar-630
turgut özben - söylesene olrich selimim ışığım nerlere gitti?
tutunamayanlar romanın kahramanı..aynı zamanda sefgiliminde adı selim ışık