nefret ederken hayatttan aynalar kırıldı içimde....uzun soluklu bir hayat yerine kısa bir ölümü yasamanın mantığı kadar gercektim..asla görmedin boşluga akan kanımı.ve sen asla ölmedin ölünmeyecek düslerin sacma senaryolarına...ama ben hep kayboldum sende..simdi bulamıyorum kendimi tek bildiğim kendi içime gömüldüğüm..
kanlı gercekliğin sadist ruhuma yansımasına ithafen...
Kabaca; şarkıların sözleri benden çıksa da çıkmasa da hep benim gibi doğdu, ilk olarak bu. Yani hep melodileri vardı, sanki birbirine yazgılı aşklar gibi.
Kâh uzun zaman bekledikten sonra, kâh aniden. ikinci olarak; asılı kalan bir söz, bir davranış, bir an henüz bir etki yaratmamış; bedenlendi, anladım ve benim oldu, ya da ben ben oldum, üçüncü olarak seni ararken kendimi buldum yani aşkı.
Son olarak yürünecek yolu buldum sanırım ve bu yolculuğun uzunluğunu, ıraklığını farkettim ve yolların hep birbirine mecbur olduğunu.
serdar keskin - ıraksamalar