kendim kaldım en sonunda ....
yitirdim yanlızlığı ...
büyük bir kayboluşa şahitler bıraktım...
büyük insana izler ...
suskunluğu keşfetim sonra ..
zaten konuşmakta çok zordu ..
bir ufukta bitiyor yüzün
ve başka bir gökyüzü başlıyor
komşu ellerle sarmalanıyorsun
yanıyorsun...
ne kadar övülsen az
avazım çıktığı kadar susuyorum
ismindeki sesli harfleri
mayınlı bir gülümsemeyle
senin karasularında olmak
üstünde ilkbahar bir entari;
sanki
yeniden
eski bir öyküye başlamak...
yüzündeki o billur akşam kahvaltısı
sürgülerken özümü,
ne kadarını sustuk konuştuklarımızın?...
susuyorsun diye sabrını zorlayanlar yok mu, al kafalarını vur duvarlara, oyle de sinirlendiriyorlar insanı, son demlerini yaşıyorlar ömürlerinin haberleri yok