koku ve lola gibi filmlerle ön plana çıktıysa da, asıl olayı 1997'de "ölümcül maria" nın ardından çektiği ikinci uzun filmi olan "wintersleepers" (kış uykusundakiler) dir tykwer'in. 12. ankara film festivalin'de de gösterilen bu film, tykwer'in rastlantı, yazgı-kader gibi hayran olduğu temaların üzerine kuruludur. (matematik ve geometri hayranıdır aynı zamanda) alplerdeki bir köyde yaşayan beş kişinin yaşamını bir trafik kazasıyla kesiştirerek, kimi zaman hareketli, kimi zaman durağan bir ritimle, ama inanılmaz bir tempoyla ( ki filmde müzikler ve müzik kullanımı harikadır) anlatır. her sahnesine şaşırdığım ender filmlerdendir. "kış uykusundakiler" de birbiriyle iç içe geçen türler (kara film, aşk öyküsü, melodram, aksiyon, polisiye...) ve onlarla oluşan tempo hemen ele geçiriyor sizi.
son olarak tykwer'in "en sevdiğim filmim" diye nitelediği "kış uykusundakiler" i çektikten sonra söylediği bir kaç şeyle bitiriyorum yazımı: "benim ilgilendiğim sinema yeni açılımların, çözümlenmemiş soruların ve deneyişlerin sineması; yaşamın karmaşasına, kadere ve umulmadık olaylara yer veren, anlatının ve kurulabilecek ilişkilerin sağladığı sonsuz olasılıkları kullanan bir sinema.”