20 gün çağrı bile aıtılmazmı bi insana ya.oluyo bazen.sonra birşey görüyosun tekrar bağlanıyosun hayata tabi.
cok uzgun ya da kırgın ya da ıcı bosalmıs hıssettıgınde arayacak kımsenın olmadıgı ve daha da yalnız hıssetmeye ve bunubır dongu halne getırıp bunaım yaratan anlarda...
yalnız olmadığını hayal ettiğin an
Eve geldiğindeki o derin sessizliğin seni kucaklaması
gece yatıp yastığa sarıldığın ve sabah uyandığında soğuk duvarlara günaydın dediğin an..
koymuyor artık alıştık
işte bu an.. kimse yok evde.. yalnız ve açımm!!!
kendine söyleyecek yalanlarının kalmadığını anladığın andır
sabah kalkmışın zaten yalnız evde tost ekmeği dahi yok, bulaşıklar dizili, ders çalışman gerekiyo & internet çalışmıyo ha bi de sigaran bitmiş.
su kaynat yüzüne dök yani, o denli.
kafandaki yalnızlığa dur diyemediğin anlar. çık gez gör konuş gül.. ama hep yalnızsın.
ne zaman ki yağmur yağar ve sen evde tek başına ne kadar zorlayıcı şarkı varsa dinlemeye başlarsın, an gelir elin telefonun rehberinde dolaşmaya başlar ama mesaj atmazsın.. en sonunda soğuk çarsafın üstünde büzülür ayakların, işte o an koyar yalnızlık...
en cok koymasını istedgin an!!
pinpon ya da tavla oynarken..
hastanede yatışın bilmem kaçıncı gün
nde canınız sıkılmışken
şu an
deniz kıyısında arkadaşların sırayla tek vücut haline dolaşmaya başladıkları anda; eller cepte ben sizi yalnız bırakayım mantığıyla gidip taş sektirmeye kastığın an.
zor değil bir bardak demli çayı yalnız başına içmek,ama arada bir kaç şeker diye soran olmalı
ihtiyac duyuldugunda,, var gununuzde her yanınıza carpanları dar gununuzde mumla ararken..
simdi