Daha önceden yalnızlık olarak yazmıştım. Zoraki ilgi alanıma girdiği için buraya yazmasak olmaz. Hiç havamda değilim ama işte size O anlar
1.akşam yemeğini yalnız başına yerken birden anlatmak, paylaşmak istediğin binlerce cümle olduğunu ve bu cümlelerin boğazına dizildiğini anladığın an.
2.arkadaslarla içmek varken, yanlız başına bilgisayarın başında içtiğin an.
3.yolda hiç biryere yetişme gereği olmadan yürürken, birden yavaş yavaş yağmur başlar. Kişi alışkanlık olarak adımlarını hızlandırır. Sonra hatırlar ki nasılsa görecek, seni umursayan, sırılsıklam olmuş olmana üzülecek, seni seven biri yok. Adımlarını tekrar yavaslatır, evine yalnız başına akşam yemeğini yemek üzere en uzun yoldan döndüğün andır.
To be devam edecektir. :)