sosyomat.com

yangın hakkında

~6 ahkam var.

türkiye yanıyor kimsenin umru değil..kaybımız büyük koca bir servet yok oldu..Allah yardımcısı olsun onca evini barkını kaybeden insanımıza=(

zeynoc   02 Ağustos 2008 20:24        (0 puan)  |    
rapor et



yazıkya yanan ormanlara, onca ağaç, onca hayvan:( kaplumbağalara çok üzülüyorumm:(( yanmasın artık ormanlar...

okurmusun   29 Ağustos 2007 01:14        (0 puan)  |    
rapor et



birde büyük izmir yangını diye bir yangın vardı ya o geldi aklıma.

iyonosferr   05 Temmuz 2007 18:17        (0 puan)  |    
rapor et



yangın ayşe

free zone   13 Aralık 2006 15:35        (0 puan)  |    
rapor et



Devlet dairelerinde ve okullarında köşesi vardır. Her harfi, ayrı ayrı üzerinde yazılmış, farklı kovalardan oluşur: Y, A, N, G, I, N.

Bu kovalarda, ateşin üzerine dökülmek üzere kumlar bulunsa da, daha ziyade, kül tablası olarak kullanılırlar. İç karartıcıdır, koridor daraltıcıdır...

insanasansoru   11 Ekim 2006 21:35        (1 puan)  |    
rapor et



herkes bu yangının her şeyi ve herkesi derinden etkileyeceğini biliyordu. etkisi uzun sürecekti herkese göre. maddi, manevi ne varsa yanıp gidecek ve ardında pek birşey bırakmayacaktı. tek kalacaklar küller ve ateşin küller üzerinde bıraktığı birkaç dakikalık koku olacaktı. sonra birkaç müddet herkesin aklına ve ağzına bu yangın sakız olacaktı. ardında bıraktığı koku herkesi çileden çıkaracak, akılda ve ağızdayken en tatsız sakız halini alacaktı. yangını başlatan ve yangından en büyük yanıkları alan için de böyle mi olacaktı? belki yangını başlatan da, sokakta yangını ve yangını söndürmeye çalışanları seyredenler gibi sadece bakmakla kalacaktı. ama yine başlatanla sokaktakiler arasındaki fark, başlatanın umursamazlığı, yarattığı yangının sonuçlarının katlanılmazlığının bilinçsizliği olacaktı. sokaktakiler ise çaresizce bakıp belki bir iki defa sağa sola koşuşturmakla kalacaklardı. ve yine dediğim gibi ağızlarında ve akıllarında kalan bir sakız haliyle hayatlarına devam edeceklerdi.
aslında şimdiye kadar bahsedilen kişiler en son konuşulması gerekenler. olayın baş rolünde yangından ağzının payını -en büyük yanıkları- ömür boyu taşıyacak olan kişi var. maddi, manevi diye sayılması gerekirse belki maddi kısmını atmak en doğrusu. kalan manevi kısım ise maddiyi de içine alarak artacak da artacak. dakikalar, günler, saatler ve yavaşça en uzun zaman dilimini -bu belki ömür- de içine alarak yaralıyı kudurtacak ve o en uzun zaman dilimini boşu boşuna ve boş seylerle tüketecek. bu yangına yakalanmış her yaralı için tipik bir gerçek. ama o kadar yaralıdan sadece bir tanesinin bile bunun aslında böyle olmadığını açıklaması, mevcut tüm gerçeklerin göründüğü veya kişilerin koşullandırıldığı gibi olmadığını, en azından akıllarının bir köşesinde bulundurmalarını sağlamaya yetebilir.
gerçek olan şu: herkes bir şekilde yanıyor ve yanacak. yanıklar belki bir ömür boyu unutulmayacak. zaten mantıken ve tıbben(!) de unutulamaz, elbet hatırlanır.
yangının götürdükleri her saniye akılda olacak tabi ki. ama bunu bütün bir ömre yayıp kendi kendini yakmanın bir anlamı yok. gerçekleri görüp de bastırmak, bastırarak kendini kandırmak, kendini basit duruma düşürmek yangını başlatanın oluşturduğu yaralardan daha da kötü. yaralının kendini yaralaması en büyük yara değil mi? kalan küllerin birkaç zamanlık kokusu hayatın bize bir kerelik verdiği ders, küller de yaralının kendini tedavi için zaman zaman birer parça alarak kafasında bazı gerçekleri görmesini sağladıktan sonra bitecek birer kutu ilaç.
yaralı, yarasız her kisinin yaptığı gibi biten kutular da atılmaz mı? işte zamanla kendi kendine yapılacak zor gibi görünen ama belki kolay olan bu tedavi yöntemi en uzun zaman birimi olan 'ömrü' yaşanmaya değer kılacak.
belki bir anda olmayacak, uzun bir zaman alacak ama hiçbir yangının külü en uzun zaman dilimini kaplamayacak. zaten hiçbir yangın ne o kadar uzun sürer, ne de o kadar fazla kül bırakır. o kadar uzun sürse bile bıraktıkları kendi kendini etkisiz hale getirmiş olur. o zaman da yapılacak tek şey külleri bir anda savurmak, her şeyi en başından beri bildiğini kabul edip 'ömrü' doyasıya ve en "kendin" için olan haliyle yaşamak olacak.

ama hiçbir zaman unutulmayacak.

teşekkür ederim.

zucka   11 Ekim 2006 21:28        (3 puan)  |    
rapor et