tarkovski nin kişisel olarak en önemli filmidir.savaş zmanı kendilerini terk etmiş babasının şiirlerini kendisi okur filmde.onun haricinde annesinin o durumdaki yalnızlığını anlatmak için diğer sanatçılar gibi ağlak demogojilere girmemiştir.matbaa sahnesi yeterince incelendiğinde annesiyle ilgili düşünceleri açığa çıkar.filmde kesinlikle sembolist tavır yoktur mühürlenmiş zamanda sırf bunu vurgulamak için bikaç sayfa ayırmıştır.film izlerseniz şiirin biçim olarak sinemada yeniden yaratılışı gibidir ama sinematograf'a ihanet olarak görülmemelidir.sinemayı yazının etkisindne kurtaran en büyük yönetmendir belki tarkovski..